Dağ Köyündeki Yeni Arkadaş Hikayesi

Bir zamanlar, yüksek dağların eteklerinde kurulmuş, çam kokulu bir köy varmış. Bu köyde yaşayan çocuklardan biri de 9 yaşındaki Elif’miş. Elif, okulun bitmesine sayılı günler kala heyecandan yerinde duramıyormuş. Çünkü yaz tatilinde ailesiyle birlikte köyün yukarısındaki yayla evine gidecekmiş.

Her sabah, daha gözlerini açar açmaz annesine, “Anne, yaylaya gitmemize kaç gün kaldı?” diye sorarmış. Annesi gülümseyerek, “Az kaldı yavrum, biraz daha sabret,” dermiş. Sonunda beklenen gün gelmiş. Sabahın erken saatlerinde, babası arabaya yiyecekler, battaniyeler ve Elif’in oyuncaklarını yüklemiş. Elif, heyecanla camdan dışarı bakarak, kıvrıla kıvrıla uzanan dağ yollarını seyretmiş. Yaklaşık iki saatlik yolculuktan sonra, gökyüzüne uzanan ladin ağaçlarının arasında, dumanı tüten yayla evlerine varmışlar. İlk gün, Elif bahçedeki çiçekleri incelemiş, dereden akan buz gibi suyu avuçlarına doldurmuş, serinliğini hissetmiş. Ertesi sabah ise annesiyle birlikte dere kenarında piknik yapmak için hazırlanmışlar. Tam o sırada, karşı evin önünde kendi yaşlarında, saçlarını örgü yapmış, elinde tahta bir uçurtma tutan bir kız görmüş. Elif cesaretini toplayıp yanına gitmiş. “Merhaba, ben Elif. Sen kimsin?” demiş. “Ben Defne,” diye cevaplamış kız gülerek. “Biz geçen hafta buraya taşındık.” İki çocuk kısa sürede kaynaşmış. O gün uçurtmayı birlikte uçurmuşlar, dere kenarında suya taş atıp yarış yapmışlar. Öğle olunca birlikte peynirli gözleme yemiş, sonra bahçedeki çilekleri toplamışlar. Sonraki günler, Elif ve Defne sabahları erken kalkıp yaylada keşif gezilerine çıkmışlar. Ormanda yeni mantar türleri bulmuş, çam kozalaklarından minik kuleler yapmışlar. Bir gün, dere üzerinde bir ağaç dalı bulup, ondan küçük bir köprü yapmaya çalışmışlar. Köprüleri sağlam olmasa da ikisi de çok eğlenmiş. Zaman öyle hızlı geçmiş ki, Elif farkına varmadan tatilin son haftası gelmiş. Son gün, akşamüstü gökyüzü turuncuya dönmüşken iki arkadaş çimenlerin üzerine uzanmış, gökyüzüne bakmışlar. Elif biraz üzgün, “Keşke buradan hiç gitmesem,” demiş. Defne de başını sallamış. “Merak etme, seneye yine burada olacağız. Hem kışın da telefonda konuşuruz,” demiş.

Ayrılmadan önce anneleri telefon numaralarını değişmiş. Kış boyunca her hafta sonu konuşmuşlar, birbirlerine okulda olanları, çizdikleri resimleri ve yeni öğrendikleri şarkıları anlatmışlar. Bir sonraki yaz geldiğinde, Elif arabadan iner inmez Defne’nin evine koşmuş. İki arkadaş birbirine sıkıca sarılmış. Aradan geçen bir yıl, onların dostluğunu hiç eksiltmemiş, aksine daha da güçlendirmiş. Ve o yaz da, önceki yaz gibi kahkaha, oyun ve macera dolu geçmiş.

Daha fazla hikaye okumak isterseniz Hikayeler kategorimizi inceleyebilirsiniz.