Ormanın Eski Komşularının Masalı

Bir varmış bir yokmuş, evvel zaman içinde kalbur saman içinde, uzak mı uzak, yemyeşil bir ormanda iki komşu yuva varmış. Birinde sevimli sincap ailesi yaşarmış, diğerinde ise hareketli kirpi ailesi. Bu iki aile yan yana ağaç kovuklarında yaşasalar da pek anlaşamazlarmış.

Sincaplar sürekli daldan dala atlar, meşe palamutlarını her yere taşırmış. Kirpiler ise yerde gezinip böcek ararken bazen sincapların eşyalarını ezermiş. En büyük kavga, sincap çocuklarının oyun oynarken meşe palamudu kirpilerin yuvasına düşürdüğü bir gün olmuş. Palamut, kirpilerin sabırla yetiştirdiği çiçekleri ezmiş! Kirpi Baba çok öfkelenmiş: “Artık yeter! Sizinle uğraşamam!” diye bağırmış. Sincap Anne de boş durmamış: “Ne olmuş yani bir çiçeğe? Siz de dikkatli olun biraz!” Bu kavgadan sonra iki aile selamı sabahı kesmiş. Kimse kimseye bakmamış bile. Günler geçmiş, mevsimler değişmiş. Kirpi ailesi her zamanki gibi çalışkanlığını sürdürmüş, ama zamanla Sincap Baba hastalanmış. Sincap çocukları başka ormanlara göçmüş, işleri güçleri başlarından aşkınmış. Sincap Anne yaşlanmış, kış gelmiş, yuvası soğuk, palamutları tükenmiş. Zavallı sincap kadın yalnız kalmış. Bir gün, Kirpi Anne onu ağaç altında otururken görmüş. Tüyleri kabarmış, burnu kıpkırmızıymış. Usulca yaklaşmış: “Sincap komşu… İyi misin?” demiş. Sincap Anne şaşırmış. “Sen… sen bana hâlâ komşu mu diyorsun?” Kirpi Anne içini çekmiş: “Geçmiş geçmişte kaldı. Şimdi zor durumdasın. Yardım etmek istiyorum.” O günden sonra kirpi ailesi, her gün biraz yiyecek getirmiş, yuvasını ısıtmış, hatta Kirpi Baba eski kavgayı unutup Sincap Baba’yı görmek için orman hekiminin kulübesine kadar gitmiş. Sincap Anne’nin gözleri her geçen gün biraz daha parlamış. “Ben size kötü davrandım ama siz bana yardım ediyorsunuz… Neden?” Kirpi Baba gülümsemiş: “Çünkü yalnız taş, duvar olmaz. Komşuluk demek zor zamanlarda el uzatmaktır.” İlkbaharda, sincap çocukları ormana dönmüş. Annesini mutlu ve sağlıklı görünce çok şaşırmışlar. Kirpi ailesini evde görünce de öfkeyle çıkışmışlar: “Burada ne işleri var? Sizi istemiyoruz!” Ama Sincap Anne bu kez sessiz kalmamış. Gür sesiyle şöyle demiş: “Onlar beni soğuktan, açlıktan ve yalnızlıktan kurtardılar. Sizler ise bunca zaman neredeydiniz?” Sincap çocukları mahcup olmuş, başlarını eğmiş. Sonra yavaşça kirpi ailesine dönüp: “Özür dileriz… Yaptığımızın farkındayız. Ailemize yardım ettiğiniz için teşekkür ederiz…” demişler.

Kirpi çocukları gülümsemiş, sincap çocuklarına sarılmış. O günden sonra iki aile yeniden komşu olmuş. Artık birlikte yemek yer, birlikte eğlenir, birlikte ormanı paylaşırlar, birbirlerine her konuda destek olurlarmış. Ormanın yaşlı baykuşu bir akşam üstü dallardan seslenmiş: “Unutmayın çocuklar, bir gün hepimiz yardıma muhtaç kalabiliriz. Kalpleri kırmak kolay, ama onarmak yüce bir iştir.” Ve böylece ormanda yeniden barış rüzgârları esmeye başlamış. Gökten üç elma düşmüş: Biri yardımlaşan kirpiler için, Biri affeden sincaplar için, Biri de bu masalı dinleyen güzel çocuklar içinmiş. Masal da burada bitmiş.

Daha fazla uzun masal okumak isterseniz Uzun Masallar kategorimizi inceleyebilirsiniz.