Kokarca Mino’nun Masalı

Masalın Özeti: Mino’nun yaşadıkları, çocuklara “hata yapmak kötü değildir; önemli olan hatayı kabul edip telafi etmektir” mesajını verir. Bu masal, çocuklara dürüstlük, özür dileme, yanlışları kabul etme değerlerini öğretir.

Bir varmış bir yokmuş, evvel zaman içinde kalbur saman içinde, gökyüzünün çilek koktuğu, yağmurun nane ferahlığıyla yağdığı, rüzgarın vanilya esintileri taşıdığı Koku Ormanı adında büyülü bir yer varmış. Bu ormanda yaşayan her hayvanın kendine özgü bir kokusu olurmuş. Mino da o hayvanlardan birisiymiş. Mimo, ormanın en küçük kokarcasıymış. Mino, Koku Ormanı’nın en küçük kokarcasıymış ama enerjisi en büyük olanıymış.

Günlerden bir gün Mino, ormanda dolaşmaya çıkmış, bir yandan ormanı keşfediyor bir yandan da dallardan yemiş toplayıp yiyormuş. Tam o sırada biraz ileri de Kiraz Sıçanı ile Boru Kirpisi’nin topladığı çam kozalaklarını görmüş. Kozalaklar bir tepsi gibi dizilmiş, Mino’nun içi bir anda merakla dolmuş: “Acaba bu kozalaklar neden böyle sıralanmış? Acaba içlerinde saklı bir şey mi var? Belki de içinde sürpriz bir koku vardır!” Mino dayanamayarak bir kozalağı eline almış. Sonra bir tane daha… Sonra onları alt alta dizmeye çalışırken ayağı kaymış. Bütün kozalaklar devrilmiş. Mino’nun nefesi kesilmiş. Orman zemini adeta kozalak yağmuruna tutulmuş. Tam o sırada Kiraz Sıçanı ve Boru Kirpisi gelmiş. Kiraz Sıçanı şaşkınlıkla, “Bizim kozalaklarımız nerede?” diye bağırmış. Mino’nun kalbi hızla çarpmış. Gerçeği söylemek istemiş ama çok utanış ve gerçeği söyleyememiş. Sonra birden “Ben karıştırmadım! Rüzgar devirmiş olmalı!” Demiş. Boru Kirpisi gözlerini kısarak etrafa bakmış. “Hımm… Belki de rüzgardır,” demiş. Ama hem Kiraz Sıçanı hem Boru Kirpisi’nin içi biraz burulmuş; çünkü o kadar düzenli dizilmiş kozalakların bir anda devrilmesi onlara biraz tuhaf gelmiş. Mino oradan uzaklaşmış ama yürüdükçe içindeki huzursuzluk büyümüş. Arkadaşları üzülmüş ama inanmış. Akşam olup ormanın ışıkları parlayınca Mino dayanamayarak arkadaşlarının yanına gitmiş:
“Ben yaptım… Kozalaklarınızı ben düşürdüm. Özür dilerim,” demiş. Kiraz Sıçanı ve Boru Kirpisi bir an şaşırmış ama sonra gülümsemişler: “Doğruyu söylemen çok değerli Mino. Birlikte yeniden toplayabiliriz,” demişler.

O gün Mino, dürüstlüğün her zaman daha iyi hissettirdiğini anlamış. Üçü birlikte kozalakları toplarken Mino çok rahatlamış. Artık bir hata yaptığında gizlemek yerine doğruyu söylemeyi alışkanlık edinmiş. Koku Ormanı’nın en küçük kokarcası olsa da artık en güvenilir dostlarından biri olarak bilinir olmuş. Masal bu ya, Koku Ormanı da o günden sonra hep tatlı kokularla doluymuş…

Daha fazla uzun masal okumak isterseniz Uzun Masallar kategorimizi inceleyebilirsiniz. Okurken keyif almanız ve bu masalı beğenmeniz bizim için büyük bir mutluluk olacaktır.