Köyün Sessiz Kızı Elif ve Taş Ormanı Masalı

Sessiz ve içine kapanık Elif, yaşadığı köyde kimseyle konuşmaz. Bir gün ormanın derinliklerinde konuşan taşlarla tanışır ve kendini ifade etmenin farklı yollarını keşfeder.

Bir varmış bir yokmuş, evvel zaman içinde kalbur saman içinde, dağların eteğinde kurulu Kayırlık Köyü’nde yaşayan Elif adında bir kız vardı. Elif, çok sessizdi. Ne okulda, ne sokakta, ne evde fazla konuşurdu. Bu yüzden diğer çocuklar onunla arkadaşlık kurmaz, bazen onu yok sayarlardı.

Küçük kız bu duruma çoktan alışmıştı. Elif çoğu zaman ormanda yürüyüşe çıkar, ağaçlara sarılır, rüzgârla konuşurdu. Bir gün, çok derinlere yürüdü ve taşlarla dolu bir açıklığa vardı. Fakat bu taşlar sıradan değildi. Her biri farklı renkteydi ve Elif yaklaştığında hafifçe titremeye başladılar. Birdenbire, içlerinden biri dile geldi: “Merhaba Elif! Nihayet seni gördük.” Elif korkudan bir adım geri çekildi ama sonra taşın sıcak sesini duyunca rahatladı. “Siz… konuşabiliyor musunuz?” diye fısıldadı. “Biz Taş Ormanı’nın Ruhlarıyız. Yalnız kalmış kalplerin sesini duyarız.” O andan itibaren Elif her gün Taş Ormanı’na gitmeye başladı. Taşlar ona hikâyeler anlatıyor, Elif ise yazıp onlara okuyordu. Bu sayede konuşmasa bile kendini ifade etmeyi öğrenmeye başladı.

Elif, taşların yardımıyla kendi masalını yazdı ve okulda yüksek sesle okudu. Herkes onun bu cesaretine şaşırmıştı. “Meğer Elif’in içi dopdoluymuş” diye düşünmüşler. Köyde artık herkes Elif’i tanıyor, onunla konuşmak için sıraya giriyordu. Elif ise hâlâ sessizdi ama yalnız değildi. Çünkü taş dostları ve artık anlayan insanlar vardı.

Daha fazla kısa masal okumak isterseniz Kısa Masallar kategorimizi inceleyebilirsiniz.