Sincap Damla ve Cesaretin Masalı

Bir varmış bir yokmuş, evvel zaman içinde kalbur saman içinde uzak diyarların birinde, ormanın derinliklerinde yaşayan minik bir sincap varmış. Bu sincabın adı Damla imiş. Damla ormanda, ahşap bir evde, kardeşleriyle ve annesiyle yaşarmış. Sincapların hepsi ormanda ki otlar, ağaçlarda ki cevizler ve meyvelerle beslenirlermiş. Anne sincap yavruları için her gün taze yiyecekler toplar ve onlara yemek yaparmış.

Damla diğer sincaplara göre biraz çekingenmiş. Tek başına dışarı çıkmaktan pek hoşlanmazmış. Ne zaman dışarı çıkılacaksa annesi ve kardeşleriyle birlikte çıkarmış. Fakat bir sabah anne sincap hasta olarak uyanmış, yiyecek bulmak için evden çıkacak hali yokmuş. Hemen en büyük yavrusu Damla’yı yanına çağırmış ve “Damlacığım, çok hastayım. Ormana gidip yiyecek bulmaya halim yok, kardeşlerin de daha küçük tek başlarına çıkamazlar. Bugün bu görev senin.” Demiş. Damla, bu görev için birden heyecanlanmış ama içten içe tedirgin oluyormuş. Ormanda başına bir tehlike gelebileceğini düşünüyormuş. Damla hemen dışarıya çıkmak için hazırlanmış ve ormanın derinliklerine doğru yürümeye başlamış. Dikkatli ve emin adımlarla yiyecek arıyormuş. Küçük otlar, birkaç meyve ve bolca ceviz bulmuş. Ama bunları nasıl taşıyacağını bilmiyormuş. Bu yüzden kendisini yetersiz hissetmiş ve üzgün bir şekilde ağaç altına oturmuş, onları nasıl eve götürebileceğini düşünmeye başlamış. O sırada uzakta duran bir kirpinin ceviz topladığını görmüş. Kirpi, sincaptan küçük duruyormuş ama hepsini birden kucaklıyormuş. Damla dayanamamış ve kirpiye seslenmiş. “Merhaba kirpi arkadaş, bu cevizleri nasıl taşıyorsun? Ağır değil mi?” Diye sormuş. Kirpi gülümseyerek sincaba dönmüş “Merhaba sincap kardeş! Evet cevizler çok ağır ama ben onları taşıyabilirim. Daha önceleri taşıyamayacağımı düşünür üzülürdüm ama bir kere denedim ve başardığımı gördüm.” Demiş.

Kirpinin bu sözleri Damla’ya ışık olmuş. Küçük olmanın başarısızlık anlamına gelmediğini fark etmiş. Topladığı yiyecekleri taşıyıp taşıyamayacağını denemeden bilemezmiş. Hemen yanında getirdiği keseyi açmış, içine meyveleri, cevizleri ve otları doldurmuş. Derin bir nefes almış ve keseyi omzuna almış. Evet kese ağırmış ama onu eve kadar taşıyabilirmiş. Damla eve geldiğinde, annesi ve kardeşleri onunla gurur duymuş. Annesi gösterdiği cesaret için ona teşekkür etmiş. Damla o günden sonra her şey için daha fazla çaba göstermeye başlamış. Ormana her gittiğinde biraz daha fazla yiyecek toplamış ve ailesine yardım etmiş. Masal da burada bitmiş.

Daha fazla uzun masal okumak isterseniz Uzun Masallar kategorimizi inceleyebilirsiniz.