Tok ve Şık’ın Dostluk Yolculuğunun Masalı

Bu masalda birbirinden tamamen farklı iki hayvanın, sabır ve anlayış sayesinde gerçek dostluğu nasıl keşfettiklerini okuyacaksınız. Küçüklerin empati, hoşgörü ve arkadaşlığın değerini öğrenebileceği bu eğitici masal, farklılıkların aslında dostluğu güçlendirdiğini anlatıyor.

Bir varmış, bir yokmuş… Evvel zaman içinde kalbur saman içinde ormanın birinde farklı karakterlere sahip olan iki hayvan varmış. Bunlardan birisi Sincap Tok ve Kurbağa Şık mış. Tok, ormanda en hızlı olan hayvanlardan birisiymiş. Sabah erken kalkmayı, koşmayı, yürüyüş yapmayı çok severmiş. Şık ise oldukça yavaş hareket eden, koşmayı bırakın, zıplamayı bile sevmeyen bir hayvanmış.

Tok ve Şık’ın yaşadığı ormanda her sene bir festival düzenlenirmiş. Bu festivalde, hayvanlar oyunlar oynar, küçük yarışlar yapar, yetiştirdikleri meyve ve sebzeleri sergilermiş. Bu sene yine aynı festival düzenlenme kararı alınmış. Bu sefer tüm hayvanlar takımlar halinde yarışlara katılacak, kazananlar ormanın en cesur ve uyumlu dostları ilan edilecekmiş. Ancak yarışa katılmak için en az iki kişilik takımlar gerekiyormuş. Tok, heyecanla etrafına bakmış ama bütün arkadaşlarının takımı varmış. Şık da yarışa katılmak istiyormuş ama yavaşlığı yüzünden kimse onunla takım olmak istememiş. Tam o sırada Tok ve Şık göz göze gelmiş. “Hey Şık!” demiş Tok, “İstersen benim takımımda yer alabilirsin. Ama yavaşlığı bir kenara bırakman lazım!” demiş. Şık gülümsemiş “Çok sevinirim Tok, senin hızınla benim sakinliğim birleşirse mükemmel olabiliriz.” demiş. Tok, içten içe bunun zor olacağını düşünse de kabul etmiş. Yarış günü geldiğinde parkur üç bölümden oluşuyormuş: Koşu, denge ve bulmaca. İlk etapta hızlı koşmaları gerekiyormuş. “Bunu bana bırak,” demiş Tok ve rüzgar gibi koşmuş. Ama çok hızlı gittiği için Şık geride kalmış. Zaman kaybetmemek için durmamış bile. Parkurun sonunda Şık’ın gelmesini beklerken sabırsızlanmış. “Of Şık! Neden bu kadar yavaşsın? Böyle giderse kazanamayız!” demiş sinirle. Şık derin bir nefes almış: “Belki senin kadar hızlı değilim ama sabırlı olmayı biliyorum, Tok. Acele etmek bazen zaman kazandırmaz.” İkinci etapta dar bir kütük üstünde yürümeleri gerekiyormuş. Tok hızla geçmeye çalışmış ama acele ettiği için dengesini kaybedip düşmüş. Şık ise adım adım, sakin sakin yürüyerek karşıya geçmiş. “Gördün mü?” demiş Şık, “Yavaş olmak bazen en güvenli yoldur.” Tok bu sözleri düşünmeye başlamış. Belki de Şık’ın bu tavrı da işe yarıyor, diye düşünmüş. Son etapta ise bir bilmece çözmeleri gerekiyormuş. Tok hemen cevapları bulmaya çalışmış ama düşünmeden yaptığı için yanlışlar yapmış. Şık, dikkatlice okuyup sakince düşünmüş ve doğru cevabı bulmuş. Böylece birlikte yarışmayı tamamlamışlar. Sonuçlar açıklandığında birinciliği kazanamamışlar ama en uyumlu takım ödülünü almışlar. Çünkü birbirlerinden çok farklı olmalarına rağmen birlikte hareket etmeyi başarmışlardı. Tok, ödül kürsüsünde dönüp Şık’a bakmış: “Senden çok şey öğrendim Şık. Sabırlı olmanın, düşünmenin ve beklemenin de önemli olduğunu artık biliyorum.” Şık da gülümseyerek cevaplamış: “Ben de senden hızlı olmanın bazen işe yaradığını öğrendim, Tok. Farklı olmamız bizi ayırmadı, tam tersine tamamladı.”

O günden sonra Tok ve Şık, ormanın en yakın dostları olmuş. Her zaman birlikte gezmiş, birlikte oyun oynamış ve birbirlerinin eksik yanlarını tamamlamışlar. Diğer hayvanlar da onları örnek alarak farklılıkların dostluğu güçlendirdiğini anlamış. Ve orman, bu iki zıt karakterin dostluğuyla daha da neşeli bir yer olmuş. Masal da burada bitmiş.

Daha fazla uzun masal okumak isterseniz Uzun Masallar kategorimizi inceleyebilirsiniz.