Merhametli Yavru Tilki Fino’nun Masalı

Bu masal, ormanda yaşayan merhametli bir yavru tilkinin, yardıma muhtaç dostlarına el uzatarak sevgi ve iyiliğin önemini öğrenmesini anlatır. Küçük çocuklara, başkalarına yardım etmenin ne kadar değerli olduğunu öğretir.

Bir varmış, bir yokmuş… Evvel zaman içinde kalbur saman içinde çiçeklerle çevrilmiş, kuş sesleriyle dolu huzurlu bir çayır varmış. Bu çayırda minicik, yumuşacık tüyleriyle dikkat çeken yavru bir tilki yaşarmış. Adı Fino’ymuş. Fino henüz çok küçükmüş ama kalbi kocamanmış. Her zaman annesinden duyduğu bir sözü hatırlarmış: “İyilik yapanın yolu hep aydınlık olur.”

Fino, sabahları erkenden kalkıp ormanda dolaşmayı çok severmiş. Bir sabah yine güneşin ilk ışıklarıyla yola çıkmış. Kıvrıla kıvrıla uzanan patikada yürürken çalıların arasından zayıf bir ses duymuş: “Cik… cik… yardım edin!” Fino hemen sese doğru koşmuş. Minik bir serçe kanadını incitmiş ve uçamıyormuş. Gözlerinden yaşlar süzülüyordu. “Merak etme küçük dostum,” demiş Fino yumuşak bir sesle. “Sana yardım edeceğim.” Fino, serçeyi dikkatlice alıp kendi yuvasına taşımış. Yumuşak yapraklardan küçük bir yatak hazırlamış ve serçeye su getirmiş. Her gün yanına uğrayarak onunla sohbet etmiş, kanadının iyileşmesini beklemiş. Günler sonra serçe yeniden uçabilecek hale gelmiş. Gitmeden önce Fino’ya teşekkür etmiş: “Senin merhametin olmasaydı belki de hiç uçamayacaktım. Artık gökyüzüne dönebilirim!” Fino bu sözlerle çok mutlu olmuş. Küçücük bir iyiliğin ne kadar büyük bir mutluluk getirdiğini anlamış. Başka bir gün, çayırda dolaşırken büyük bir ağacın altında ağlayan yaşlı bir kaplumbağa görmüş. Sırtında çok ağır bir sepet taşıyormuş ama yaşlı olduğu için adım atamıyormuş. “Merhaba Kaplumbağa Amca, sana yardım edebilir miyim?” demiş Fino. Kaplumbağa başını kaldırmış, şaşkın gözlerle yavru tilkiye bakmış. “Ah evladım,” demiş, “Bu sepeti göle kadar taşımam gerekiyor ama artık gücüm kalmadı.” Fino hemen kolları sıvamış. Sepeti sırtına almış ve ağır adımlarla göle kadar taşımış. Kaplumbağa, minnettarlıkla teşekkür etmiş: “Senin gibi merhametli bir dostla tanıştığım için çok şanslıyım. Unutma yavrum, iyilik ettikçe kalbin daha da büyür.” Fino, yaptığı iyiliklerle gurur duyuyormuş. Artık ormandaki hayvanlar onu sadece küçük bir tilki olarak değil, yardımsever bir dost olarak tanıyormuş.

O günden sonra ormandaki herkes, zor zamanlarda birbirine yardım etmeyi görev bilmiş. Fino ise küçük bir tilki olarak başladığı yolculuğunda, merhametiyle ormanın en değerli dostu haline gelmiş. Ve minik serçe, yaşlı kaplumbağa ve diğer hayvanlar, Fino sayesinde şunu hiç unutmamış: “Merhamet, küçük bir kalpten taşan en büyük güçtür.”

Daha fazla uzun masal okumak isterseniz Uzun Masallar kategorimizi inceleyebilirsiniz.