Uçmayı Unutan Baykuş Masalı

Gökyüzünde, sadece kuşların yaşadığı Bulutlar Ülkesi’nde yaşayan küçük baykuş Lila, uçmaktan çok korktuğu için arkadaşları tarafından dışlanır. Ancak bir gün, gökyüzünü tehdit eden büyük bir fırtına çıkar ve Lila, korkularını yenip herkesi kurtaran bir kahramana dönüşür.

Bir varmış bir yokmuş, gökyüzünün en yüksek katmanlarında, bembeyaz pamuk gibi bulutlarla çevrili bir ülke varmış. Bu ülkeye Bulutlar Ülkesi denirmiş. Burada sadece kuşlar yaşarmış. Renkli tüyleriyle, zarif kanatlarıyla gökyüzünde özgürce süzülen kuşlar… Ama bu kuşlardan biri farklıymış: Küçük baykuş Lila. Lila uçmayı bilmiyormuş. Daha doğrusu, çok küçükken birkaç defa denemiş ama her seferinde korkup yere konmuş. Zamanla bu korkusu büyümüş, büyüdükçe de uçmayı neredeyse tamamen unutmuş.

Diğer kuşlar ise uçmanın ne kadar kolay ve eğlenceli olduğunu söyleyip duruyormuş. “Nasıl olur da bir kuş uçamaz!” diyerek Lila’yı alaya alırlarmış. Ona “Kanatsız Lila” diyenler bile varmış. Bu sözler küçük baykuşu çok ama çok üzermiş. Kendini eksik, yetersiz ve yalnız hissedermiş. Yalnızca bir kuş onunla arkadaşlık edermiş: Pofuduk güvercin Lino. Lino, Lila’yı hiç yargılamaz, ona daima destek olurmuş. Her gün onunla bulutların üzerine oturur, hikâyeler anlatırmış. Günlerden bir gün, Bulutlar Ülkesi’nin ufuklarında kara bulutlar belirmeye başlamış. Bu, sıradan bir yağmur bulutu değilmiş. Efsanelerde adı geçen Büyük Gri Fırtına geliyormuş. Bu fırtına çıktığında, tüm kuşların sığınaklara çekilmesi gerekirmiş, çünkü rüzgar o kadar güçlü olurmuş ki kuşları savurup kaybolmalarına neden olabilirmiş. Lila ve Lino tam sığınaklarına gideceklerken, bir haber gelmiş: Küçük serçe Titi bulutların arasında kaybolmuş! Herkes panik olmuş. Büyük kuşlar bile o fırtınaya girmeye cesaret edememiş. “Çok riskli, kimse hayatta kalamaz” diyenler olmuş. Lila ise kalbinin hızla çarptığını hissetmiş. Titi onun yaşındaydı. O da küçüktü. Korkmuştu. Tam da kendisi gibi… Lila içinden bir sesin konuştuğunu duymuş: “Korkuyorsun ama yapabilirsin. Cesaret, korkmana rağmen ilerlemektir.” Gözlerini kapamış. Kanatlarını açmış. Kalbindeki tüm korkuları rüzgâra bırakmış. Ve sonra… ilk adımı atmış! Gökyüzüne doğru hızla yükselmiş. Rüzgâr gözlerini yakmış ama o yılmamış. Kara bulutların arasında uçarak süzülmüş. Gök gürültüsüne rağmen Titi’nin minik sesini duymuş. “Titi! Tut kanadımı!” Küçük serçe, titreyerek Lila’nın kanadına tutunmuş. Lila bir kez daha güç toplamış ve tüm kuvvetiyle kanat çırparak sığınağa doğru dönmüş. Lila indiğinde herkes susmuştu. Gözlerine inanamıyorlardı. “Kanatsız Lila” artık gökyüzünün kahramanı olmuştu. Bütün kuşlar bir anda alkışlamaya başlamış. Lila’ya sarılmışlar, ondan özür dilemişler. Lino da gözyaşları içinde onu kucaklamış: “Senin içindeki cesaret hep vardı, Lila. Sadece hatırlaman gerekiyordu.”

O günden sonra Lila her gün uçmuş. Ama en önemlisi, başka uçamayan kuşlara yardım etmiş, onlara kendi hikâyesini anlatmış. Ve artık herkes Lila’ya “Gökyüzü Yüreği” dermiş. Masal da burada bitmiş.

Daha fazla uzun masal okumak isterseniz Uzun Masallar kategorimizi inceleyebilirsiniz.