Kum Adası’ndaki Son Kurabiye Masalı

Altın sarısı kumsallarla çevrili Kum Adası’nda yaşayan üç dost, kaplumbağa Timo, yengeç Mimo ve pelikan Lilo birlikte vakit geçirmeyi çok severmiş. Bir gün, Lilo’nun hazırladığı kurabiye partisinde sadece bir kurabiye kalınca aralarında bir anlaşmazlık çıkar. Fakat adadan geçen bilge bir denizatı sayesinde sorunun üstesinden gelirler.

Bir varmış, bir yokmuş… Uzak okyanusların ortasında, altın rengi kumlarla çevrili küçük bir ada varmış. Bu adaya “Kum Adası” denirmiş. Kum Adası’nda kaplumbağa Timo, yengeç Mimo ve pelikan Lilo adında üç dost yaşarmış. Bu üç arkadaş her sabah birlikte güne başlar, denize girer, kumdan kaleler yapar ve akşam olunca Lilo’nun gölgelikli ağacının altında toplanırlarmış.

Lilo, aynı zamanda çok iyi kurabiye yaparmış. Özellikle hindistancevizli kurabiyesi dillere destanmış. Bir gün Lilo, arkadaşlarına sürpriz yapmak istemiş. Sabah erkenden kalkıp cevizli, muzlu ve hindistancevizli kurabiyelerden kocaman bir tabak hazırlamış. Sonra gölgelik ağacın altına sofrayı kurmuş. Timo ve Mimo sofrayı görünce çok sevinmişler. Hep birlikte neşeyle kurabiyeleri yemeye başlamışlar. Gülüşmeler, tatlı sohbetler eşliğinde tabaktaki kurabiyeler birer birer bitmiş. Derken, tabakta sadece bir adet hindistancevizli kurabiye kalmış. Üçü de bu kurabiyeye çok düşkünmüş. Birbirlerine bakıp hafifçe gülümsemişler ama sonra kimse elini uzatmamış. Ardından bir anda üçü birden son kurabiyeye uzanmış ve… elleri çarpışmış! Sessizlik birden bozulmuş. “Ben en az yedim, bu yüzden bu kurabiye benim olmalı,” demiş Mimo. “Ama ben bunu çok seviyorum, sabah beri bu anı bekliyordum,” demiş Timo. “Kurabiyeleri ben yaptım ama sizinle paylaşmak istedim… Ama sonuncusu çok özel,” demiş Lilo. Derken aralarında küçük bir tartışma başlamış. Sesler yükselmeye başlamışken, o sırada adanın açıklarında dolaşan bilge denizatı Sarp, kıyıdan gelen sesleri duymuş. Merakla yaklaşıp gölgelik ağacın altına gelmiş. “Ne oluyor burada?” diye sormuş nazikçe. Üç arkadaş bir anda duraklamış, biraz da mahcup olmuşlar. “Son bir kurabiye kaldı. Kim yiyecek bilemedik ve biraz… tartıştık,” demiş Timo. Sarp gülümseyerek demiş ki: “Bu kadar güzel bir dostluğun, bir kurabiyeyle sarsılmasına gerek yok. Neden kurabiyeyi üçe bölüp paylaşmıyorsunuz?” Üç arkadaş bir an birbirlerine bakmış. Sonra da gülmeye başlamışlar. “Nasıl da düşünemedik!” demiş Lilo. Mimo hemen hindistancevizli kurabiyeyi dikkatlice üçe bölmüş. Herkes kendi parçasını almış. O an Lilo, “Benim biraz daha hamurum var, isterseniz hemen birkaç kurabiye daha yapabilirim!” demiş. Timo ve Mimo sevinçle “Evet, evet!” demişler.

Bu sefer Sarp da onlara katılmış. Kurabiyeler pişerken hep birlikte deniz kıyısında şarkılar söylemişler, birbirlerine hikâyeler anlatmışlar. Akşam olduğunda, dostlukla bölüşülmüş kurabiyelerden çok daha tatlı bir şeyin farkına varmışlar: Paylaşmanın verdiği mutluluk.

Daha fazla uzun masal okumak isterseniz Uzun Masallar kategorimizi inceleyebilirsiniz.