Boncuk’un Sessizliği Keşfetme Masalı

Masalın Özeti: Bu masalda, ormanda yaşayan küçük ayı Boncuk’un gürültü yapmayı çok sevdiği halde sessizliğin değerini keşfetmesi anlatılır. Boncuk, diğer hayvanların rahatsız olduğunu fark edince davranışlarını dengelemeyi öğrenmiş ve hem kendisine hem de arkadaşlarına daha huzurlu bir orman kazandırmış. Masal, çocuklara empati, denge kurma, çevreye saygı ve farkındalık kazandırmayı amaçlar.

Bir varmış bir yokmuş, evvel zaman içinde kalbur saman içinde, yemyeşil ve heybetli ağaçlarla kaplı, kuş cıvıltılarının olduğu, nehrin gürül gürül aktığı bir orman varmış. Bu ormanda bir çok hayvan yaşarmış, hayvanların hepsi birbirine karşı saygılı ve sevgi doluymuş. Kimse kimsenin huzurunu bozmaz, rahatsız etmezmiş. Ama bir yavru hayvan varmış ki, büyüklerine hiç benzemezmiş. Kendisi minicik ama enerjisi kocamanmış.

Bu enerjik ayıcığın adı Boncukmuş. Boncuk, gün boyunca koşup oynamaktan, ormanın yollarını keşfetmekten, dalların arasında hoplayıp zıplamaktan büyük bir keyif alırmış. Ne var ki bir sorun varmış… Boncuk ne yaparsa yapsın çok gürültü çıkarırmış. Koşarken kocaman kükrer, dalların üzerinde zıplarken çıtır çutur sesler çıkarır, oyun oynarken heyecanlanır ve şarkılar söyleyerek tüm vadiyi inletirmiş. Küçük ayı böyle olduğunda eğleniyormuş ama ormandaki diğer hayvanlar bazen dinlenmek istiyormuş ama Boncuk’un sesler yüzünden dinlenemiyorlarmış. Günlerden bir gün Boncuk yine ormanı inletirken, rahatsız olan hayvanlar orman meydanına gelmiş ama Boncuk’u bir türlü bulamamışlar. Bunun üzerine aralarına koşmaya başlamışlar ve Boncuk’u bu konuda uyarmaya karar vermişler. Bir süre Boncuk, elini kolunu sallayarak gelmiş. İlk sözü alan tilki Zira olmuş. Boncuk geldiğinde Zira, kuyruğunu hafifçe sallayarak, “Boncuk, çok eğleniyorsun, bunu biliyoruz ama bazen o kadar gürültü yapıyorsun ki dinlenmek imkansız oluyor.” Demiş. Baykuş Mino da kanatlarını düzelterek söze katılmış: “Sessizlik de ormanın nefesidir Boncuk. Biz onunla uyur, onunla düşünürüz.” Boncuk bu sözleri duyunca çok şaşırmış. “Ben sadece oyun oynuyorum… Kimseyi üzmek istememiştim,” demiş. Diğerlerinin yüzündeki ciddiyeti görünce biraz utanmış ve ormanı rahatsız ettiğini anlayınca üzülmüş. Gece boyunca bu sözleri düşünmüş. “Acaba gerçekten çok mu gürültü yapıyorum?” diye kendi kendine sormuş. Sabah olduğunda, durumu anlamak için sessizce dolaşmaya karar vermiş. Ertesi sabah ormana adımını attığında ilk kez yavaş yavaş yürümüş. Ne şarkı söylemiş, ne koşturmuş, ne de dalları kıracak kadar zıplamış. Sessizlik içinde ilerledikçe, daha önce hiç fark etmediği şeyler duymaya başlamış. Hafif bir rüzgar ağaçların arasından geçerken yapraklar tatlı bir fısıltıyla hışırdamış. Güneş ışığı toprağa vururken minnacık böceklerin kanat sesleri duyulmuş. Uzaklarda bir nehir akıyormuş ve çıkardığı melodik şırıltı ormana huzur veriyormuş. Boncuk kulaklarını dört açmış, hayretle etrafını dinlemiş. “Meğer bu kadar güzel ses varmış da ben hiç duyamamışım…” diye mırıldanmış. Yavaşça ilerlemeye devam ederken küçük bir arı görmüş. Bu arı yorulduğu için bir papatyanın üzerine konup gözlerini kapatmış. Boncuk sessiz olduğu için arıyı ürkütmemiş. Arı, uyanınca tatlı bir vızıltıyla ona bakmış: “Benim gibi küçük canlıları da ancak sessiz kalınca fark edebiliyorsun,” demiş. Boncuk daha da şaşırmış. Sessiz kaldıkça yalnızca sesleri değil, ormanın küçük mucizelerini de görmeye başlamış. Güneş altında parıldayan çiy damlalarını, minik karıncaların taşıdığı yiyecek kırıntılarını, hatta yere düşmüş bir yaprağın döne döne inişini bile fark etmiş. Gün boyunca sessizce yürümüş, dinlemiş, izlemiş… Ve sessizliğin içinde kendini hiç olmadığı kadar huzurlu hissetmiş. Kalbinin ritmi bile ormanın şarkısına karışmış.

Akşam olduğunda Boncuk, hayvanların toplandığı yere gitmiş. Bu kez gülümserken gözlerinde anlayış dolu bir ifade varmış. “Haklıymışsınız,” demiş. “Gürültü yapmak eğlenceliymiş ama sessizlik de bambaşka bir güzellikmiş. Artık ikisini dengelemeye çalışacağım.” Tüm hayvanlar mutlulukla başlarını sallamış. O günden sonra Boncuk hala oyun oynarmış, hala enerjikmiş ama artık nerede nasıl davranacağını bilirmiş. Zaman zaman sessizliği dinler, bazen de arkadaşlarıyla neşeli oyunlar oynarmış. Böylece ormanda herkes mutlu ve huzurlu bir şekilde yaşamış. Sessizliği dinlemeyi öğrenen Boncuk’un masalı da burada bitmiş.

Daha fazla uzun masal okumak isterseniz Uzun Masallar kategorimizi inceleyebilirsiniz. Okurken keyif almanız ve bu masalı beğenmeniz bizim için büyük bir mutluluk olacaktır.