Elif ve Oyuncak Tren Masalı

Bir zamanlar deniz kenarındaki rengârenk evlerin sıralandığı küçük bir kasabada Elif adında bir kız çocuğu yaşarmış. Elif oyuncaklarına çok düşkünmüş. Onları özenle raflara dizer, her birine isimler takar ve uyumadan önce hepsine “iyi geceler” dermiş. En sevdiği oyuncağı ise kırmızı mavi renkli küçük bir trenmiş. Trenin vagonlarını tek tek dizer, onunla hayali yolculuklara çıkarmış.

Bir yaz günü Elif’in dayısı, eşi ve onların minik oğulları Can ziyarete gelmişler. Can henüz 2 yaşındaymış, yürümeyi yeni öğrenmiş. Meraklı gözleriyle her yere bakıyor, gördüğü her şeye dokunmak istiyormuş. Elif, kuzenini görünce çok sevinmiş. Annesi ona, “Elif, kuzeninle odanda biraz oynar mısın?” demiş. Elif heyecanla, “Tabii ki anne!” diye cevap vermiş. Elif odasına geçip Can’a oyuncaklarını göstermeye başlamış. Rengârenk blokları, peluş tavşanı ve küçük trenini teker teker göstermiş. Can en çok trenle ilgilenmiş. Gözleri parlamış, elleriyle hemen ona uzanmış. Elif önce biraz tereddüt etmiş çünkü tren onun en değerli oyuncağıymış. Ama sonra gülümseyip treni kuzenine uzatmış. Can treni önce yere sürmüş, sonra vagonlarını tek tek ayırmaya başlamış. Bir süre sonra küçük elleri fazla sert çekince trenin lokomotifinin ön kısmı kopmuş. Elif bunu görünce kalbi hızla çarpmış. Oyuncağının bozulmasına çok üzülmüş. Gözleri dolmuş ve birden ağlamaya başlamış. Elif’in ağlaması Can’ı korkutmuş. Minik çocuk da ne olduğunu anlamadan ağlamaya başlamış. Sesleri duyan Elif’in annesi ve dayısı hemen odaya girmişler. İki çocuğu da kucaklayıp sakinleştirmişler. Elif’in annesi kızının gözyaşlarını silmiş ve yumuşak bir sesle, “Elif, Can çok küçük. O daha oyuncaklara nasıl davranacağını bilmiyor. Onu senin gibi özenle korumasını bekleyemeyiz. Sen de küçükken aynı şekilde oyuncaklarını bozardın. Bu çok normal bir şey,” demiş. Dayısı da gülümseyerek eklemiş: “Oyuncaklar tamir edilir, ama kuzeninle kuracağın güzel bağ her şeyden daha değerlidir.” Elif, annesiyle dayısının söylediklerini duyunca biraz düşünmüş. Aslında doğruydu. Küçük Can’ın bilerek oyuncağı kırması mümkün değildi. Onun amacı sadece keşfetmekti. Elif içinden kuzenine kızdığı için üzülmüş. Bir süre sonra Can uyuyakalmış. Elif de trenini masaya koymuş. Annesi biraz bant ve yapıştırıcıyla lokomotifi onarmış. Tren yeniden eski haline dönünce Elif’in yüzü aydınlanmış. Can uyandığında Elif gülümseyerek trenini tekrar ona vermiş. Ama bu kez kırılmasından hiç endişe etmemiş çünkü artık öğrenmiş: Oyuncaklar kırılabilir ama tamir de olur. Önemli olan kuzenine sevgisini göstermekti.

O günden sonra Elif, oyuncaklarını paylaşırken çok daha sabırlı ve anlayışlı olmuş. Treni de her kırıldığında “bu sadece yeni bir macera” diyerek yeniden tamir ettirmiş. Ve Elif’in kasabasındaki küçük ev, her zaman çocuk kahkahalarıyla dolup taşmış.

Daha fazla hikaye okumak isterseniz Hikayeler kategorimizi inceleyebilirsiniz.