Minik Farenin Büyük Zekası Masalı

Ormandaki bütün hayvanlar, yaklaşan yangından kurtulmak için çare arar. Filler, ayılar ve ceylanlar bir çözüm bulamazken, küçücük fare Mino zekasını kullanarak dere suyunu kanallarla ormana yayma fikrini ortaya atar. Bütün hayvanlar birlikte çalışarak onun planını uygular ve yangını durdurur. Böylece herkes, küçüklerin de büyük işler başarabileceğini öğrenir.

Bir varmış, bir yokmuş. Uzak diyarların yemyeşil ormanlarında türlü türlü hayvanların yaşadığı bir köy varmış. Bu köyde kocaman filler, güçlü ayılar, hızlı ceylanlar ve küçük küçücük bir fare yaşarmış. Adı Mino olan bu farenin, gövdesi minicik olmasına rağmen, kocaman bir kalbi ve pırıl pırıl işleyen bir zekası varmış. Mino’nun en büyük hayali, bir gün ormandaki büyük toplantılarda söz sahibi olabilmekmiş. Ama ne zaman söz almak istese, büyük hayvanlar ona gülermiş: “Sen küçücüksün, ne bilebilirsin ki?” derlermiş. Mino ise hiç kırılmaz, “Bir gün zekâmı kullanarak herkese yardımcı olacağım,” dermiş.

Bir yaz sabahı ormanın üstünde kara dumanlar yükselmiş. Meğer ormanın dışındaki kurak topraklarda yangın çıkmış. Rüzgar, alevleri hızla ormana doğru sürüklüyormuş. Bütün hayvanlar paniklemiş. Filler hortumlarıyla su taşımaya çalışmış, kuşlar ağaç dallarını ıslatıp yangının önüne bırakmış. Ama ateş o kadar büyükmüş ki, herkesin gücü yetersiz kalmış. Hayvanlar toplanıp ne yapacaklarını konuşmuşlar. Ayı kükremiş: “Ben ağaçları devireyim, yangın buraya gelmeden önünü keselim!” Ceylanlar itiraz etmiş: “Hayır, o zaman ormanımız yok olur!” Her kafadan bir ses çıkarken, kimse ortak bir çözüm bulamamış. O sırada Mino ayağa kalkmış: “Benim bir fikrim var,” demiş. Ama büyük hayvanlar yine gülmüş: “Sen küçücüksün, bu koca yangını nasıl durdurabilirsin ki?” Mino hiç alınmamış. “Beni dinleyin, sonra karar verin,” demiş. Mino’nun fikri şöyleymiş: Ormanın ortasında geniş bir dere varmış. Eğer derenin önüne küçük kanallar açılırsa, su ormanın etrafına yayılır ve yangının geçmesini engellermiş. Büyük hayvanların aklına bile gelmeyen bu çözüm, Mino’nun zekasından doğmuş. Herkes önce şaşırmış. Sonra bir fil kafasını sallamış: “Denemekte fayda var. Zamanımız az!” Böylece bütün hayvanlar seferber olmuş. Kazıcı tavşanlar toprağı eşelemiş, köstebekler yerin altına tüneller açmış, filler hortumlarıyla suyu yönlendirmiş. Mino ise planı çizip herkese hangi noktada çalışacağını göstermiş. Çok geçmeden dere suyundan küçük kanallar ormana yayılmış. Yangın ormana yaklaşınca alevler suyla karşılaşmış ve gücü azalmış. Kısa sürede büyük tehlike kontrol altına alınmış. Hayvanlar derin bir nefes almış. Yangın söndürülmüş, orman kurtarılmış. Herkes sevinçle birbirine sarılırken, gözler Mino’ya dönmüş. Ayı utanarak başını eğmiş: “Biz seni küçümsedik ama sen aklına hepimizi kurtardın.” Ceylan eklemiş: “Büyüklük, yalnızca gövdeyle değil, akılla da ölçülürmüş.”

O günden sonra ormandaki toplantılarda Mino’nun sözüne değer verilmiş. Küçük fare artık yalnızca minik değil, aynı zamanda “Ormanın Akıllısı” olarak anılmış. Ve hayvanlar o günden sonra ne zaman büyük bir sorunla karşılaşsalar, önce birbirlerini dinlemeyi, küçüğün de büyüğün de fikrine önem vermeyi öğrenmişler. Masal da burada bitmiş.

Daha fazla uzun masal okumak isterseniz Uzun Masallar kategorimizi inceleyebilirsiniz.