Paylaşmayı Öğrenen Karga Masalı

Masalın Özeti: Yalnız yaşamayı ve biriktirmeyi seven karga Gece’nin, zor bir günde ormandaki hayvanların yardımıyla paylaşmanın ve dostluğun değerini öğrenmesini anlatan anlamlı bir masal. Masal, çocuklara yardımlaşmanın ve birlikte olmanın gücünü sade ve sıcak bir dille aktarır.

Bir varmış bir yokmuş… Evvel zaman içinde kalbur saman içinde, simsiyah tüyleri güçlü gagası olan heybetli bir karga varmış. Bu karganın adı Gece imiş. Gece, ormanda ki büyük ıhlamur ağacının dalında yaşarmış. Gece, ağaca kocaman bir yuva yapmış, bulduğu dalların hepsini özenle dizmiş, yapraklardan yatak, koltuk gibi eşyalar bile yapmış. Hatta mutfağın bir bölümüne kiler bile yapmış. Çünkü Gece için yiyecek biriktirmek çok önemliymiş.

Gece, ormanda bulduğu fındıkları, cevizleri, yemişleri toplar ve kimseyle paylaşmazmış. “Kış uzun sürer, bana daha fazla yiyecek lazım,” dermiş. Gece sürekli yiyecek toplayıp, tek başına yediği için hiç arkadaşı yokmuş. Ormanda ki diğer hayvanların birlikte oyunlar oynadığı, sohbet ettiklerini, yiyeceklerini paylaştıklarını görürmüş ama onların yanına gitmez, uzaktan izlermiş. Günler böyle geçip giderken, bir sonbahar günü ormanı şiddetli bir rüzgar vurmuş. Hayvanların hepsi bir anda yuvalarına koşmuşlar ve eşyalarını güvenceye almışlar. Gece de yuvasını korumak için hemen evine gitmiş. Ama rüzgarın şiddetine, Gece’nin gücü yetmemiş ve yuvanın bulunduğu dal kırılmış, her şey yere düşmüş. Gece olanlar karşısında ne yapacağını bilememiş. Mecburen fırtınanın bitmesini beklemiş. Bir kaç saat sonra rüzgar dinmiş, hayvanlar yuvalarından çıkmış, rüzgarın ormana verdiği zararı onarmak istemişler. Ama gördükleri manzaraya çok şaşırmışlar. Ormanda zarar gören tek yer Gece’nin yuvası olmuş. Hepsi birden kollarını sıvamış ve Gece’ye yardım etmişler. Gece şaşkınlıkla onları izlemiş. “Neden bana yardım ediyorsunuz?” diye sormuş utangaç bir sesle. Tavşan gülümseyerek, “Ormanda kimse yalnız kalmamalı,” demiş. Birlikte çalıştıkça yuva yeniden şekillenmiş. Hatta eskisinden daha sağlam olmuş. Gece, yardım eden herkese yuvasındaki yiyeceklerden ikram etmiş. Yiyecekler azalmamış, tam tersine paylaştıkça çoğalmış gibi gelmiş. O gün ilk defa yuvası kahkahalarla dolmuş.

Kış geldiğinde Gece artık yalnız değilmiş. Yiyeceklerini paylaşmış, oyunlara katılmış, sohbetlere dahil olmuş. Büyük ıhlamur ağacının dalı artık sadece bir yuva değil, dostların buluştuğu bir yer olmuş. Gece de şunu öğrenmiş: Gerçek zenginlik biriktirmek değil, paylaşmakmış. Ve ormanda o günden sonra Gece, sadece heybetli bir karga değil, iyi bir dost olarak anılmış. Masal da burada bitmiş.

Daha fazla uzun masal okumak isterseniz Uzun Masallar kategorimizi inceleyebilirsiniz. Okurken keyif almanız ve bu masalı beğenmeniz bizim için büyük bir mutluluk olacaktır.