Korkusunu Yenen Maymun Masalı

Masalın Özeti: Karanlıktan korkan küçük maymun Lumo’nun, bir gece başkasına yardım ederken cesaretini keşfetmesini anlatan sıcacık bir masal. Bu masal, korkularla yüzleşmenin ve iyilik yapmanın insanı nasıl büyüttüğünü çocuklara umut dolu bir dille anlatır.

Bir varmış bir yokmuş… Evvel zaman içinde kalbur saman içinde, ormanın derinliklerinde, kavak ağacının kavuğunda yaşayan minik bir maymun varmış. Bu maymunun adı Lumo imiş. Lumo, çok neşeli, oyun oynamayı seven, iyi kalpli bir maymunmuş.

Lumo gündüzleri ormanın her yerine girip çıkar ama akşam olduğunda yuvasına girer, oradan hiç çıkmazmış. Çünkü Lumo, karanlıktan biraz korkarmış. Oyunun en eğlenceli yeri bile olsa, hava kararmaya başladığında kulaklarını indirir, koşarak evine gidermiş. Günlerden bir gün karanlık bir vakitte, yuvasında kitap okuyan Lumo bir ses duymuş. Bu ses sanki yardım çağrısı gibiymiş. Hemen anne ve babasına haber vermek için odalarına gitmiş ama ikisinin de uyuduğunu görünce, uyandırmak istememiş. Lumo, dış kapıyı açmış ve sesi bir daha duymuş. Gece çok geç saat olduğu için bu sesi duyabilecek bir hayvan olduğunu düşünmeyen Lumo, tek başına yardıma gitmeye karar vermiş. Ayakkabılarını giymiş, derin bir nefes alıp gökyüzüne bakmış. Ayın parıl parıl parladığını görmüş. “Ay burada korkmama gerek yok” diye düşünmüş. Tüm cesaretini toplayan Lumo, yürümeye başlamış, o yürüdükçe ateş böcekleri Lumo’nun etrafını sarmış. Lumo onlar sayesinde, kalp çarpıntısını en aza indirmiş. Küçük maymun sonunda sesin olduğu yere gelmiş ve çok minik bir sincabın uykuda bağırdığını görmüş. Lumo kimsenin canının yanmadığına çok sevinmiş hemen yapraklarla onun üstünü örtmüş. Küçük sincapta yaprakların sıcaklığıyla derin uykusuna devam etmiş. Lumo, o an büyüdüğünü ve karanlıktan korkmaması gerektiğini öğrenmiş. Eve dönmek için yola çıktığında ateş böcekleri yine etrafında uçmaya başlamış. Onların ışığı Lumo’ya yol göstermiş. Ay hala gökyüzünde parlak bir şekilde duruyormuş. Artık adımları daha sağlam, kulakları daha dikmiş. Yuvaya vardığında kapıyı sessizce açmış, odasına geçmiş ve yatağına uzanmış.

O günden sonra Lumo karanlığı tamamen sevmiş diyemeyiz ama ondan eskisi kadar korkmaz olmuş. Akşamları yuvasına girerken pencereden dışarı bakar, ayı ve ateş böceklerini selamlarmış. Bazen de ormandaki küçük hayvanlara gece olunca dikkatli olmalarını hatırlatırmış. Çünkü Lumo artık biliyormuş ki, gerçek cesaret insanın içinde başlarmış ve paylaşıldıkça daha da büyürmüş.

Daha fazla uzun masal okumak isterseniz Uzun Masallar kategorimizi inceleyebilirsiniz. Okurken keyif almanız ve bu masalı beğenmeniz bizim için büyük bir mutluluk olacaktır.