Robot Liko’nun Masalı

Geleceğin teknolojik şehrinde yaşayan küçük robot Liko, Hoverpark’taki denge pistini geçmeyi çok ister. Ancak dengesini sağlamakta zorlanır. Sabır, tekrar ve azim sayesinde Liko hem başarıyı hem de güveni kazanır.

Bir zamanlar, teknolojinin kalbi olan parlak neonlarla dolu Teknoşehir adında bir yer varmış. Bu şehirde insanlar ve robotlar barış içinde yaşar, birlikte çalışır ve eğlenirmiş. Her köşe başında yürüyen robotlar, uçan arabalar, ışıklı yollar ve konuşan panolar varmış. Bu şehirde yaşayan küçük bir robot varmış. Adı Liko’ymuş.

Liko, diğer robotlara göre daha küçük, daha yeni ve biraz da dengesizmiş. Başının üzerinde sürekli dönen bir anteni, ışıl ışıl gözleri ve kıpır kıpır bir enerjisi varmış. En büyük hayali, şehirdeki çocuk robotlar için yapılmış Hoverpark’taki denge pistini başarıyla tamamlamakmış. Bu pist, havada süzülen bir yolmuş. Denge tahtaları, dönen daireler ve sıçrayan platformlarla doluymuş. Liko her gün oraya gider, büyük robotların zarif hareketlerini hayranlıkla izler, sonra kendi dengesizliğini hatırlayıp biraz üzülürmüş. Bir gün, Hoverpark’ın ortasına kocaman bir afiş asılmış: “Yetenek Yarışı Başlıyor! Denge Pisti’ni geçen robot, şehrin en çevik robotu seçilecek!” Bütün küçük robotlar heyecanla hazırlanırken, Liko da içten içe yarışa katılmak istemiş. Ama aklında hep aynı soru varmış: “Ya yine dengemi kaybedersem? Ya düşersem ve herkes bana gülerse?” Liko’nun en iyi arkadaşı olan tamir robotu Tika, onu cesaretlendirmiş: “Denge, sadece fiziksel bir şey değildir, Liko. Önce kafanda kurarsın, sonra ayakların seni götürür. Her gün azıcık çalış, azıcık dene. Yavaş yavaş başaracaksın.” Liko o günden sonra antrenmana başlamış. İlk gün, sadece düz bir platformda yürümüş. İkinci gün, dönen halkaların üzerinde ayakta durmaya çalışmış. Düşmüş, yuvarlanmış, hatta bir kez bataryası yere çarptığı için kısa devre bile geçirmiş ama ertesi gün yine gelmiş. Günler geçtikçe Liko’nun hareketleri daha dengeli, adımları daha sağlam olmaya başlamış. Kendi yaptığı “denge ölçer” cihazıyla her gün performansını ölçmüş. Tika ona küçük bir denge çubuğu tasarlamış; bu çubuk, Liko’nun yerçekimini anlamasına yardım etmiş. Ve sonunda yarış günü gelmiş çatmış. Hoverpark kalabalıkmış. Ekranlar kurulmuş, ışıklar yanmış, herkes heyecanla yarışçıları bekliyormuş. Büyük robotlar, güçlü ve şık görünümleriyle sırayla parkura çıkmış. Kimisi çok hızlıymış ama kaymış, kimisi dengede durmuş ama zamanı yetiştirememiş. Sıra Liko’ya gelmiş. Kalabalık bir an sessizleşmiş. Liko derin bir nefes almış, ayaklarını hoverboard’a yerleştirmiş ve yavaşça piste çıkmış.

İlk bölümde dengeli yürümüş. Sonraki bölümde dönen halkaların üzerinden tek ayakla geçmiş. Zıplayan platformlarda bir an sendelemiş ama yere düşmeden toparlamış. En zoru, “görünmeyen köprü” kısmıymış. Orada sadece lazer ışıklar yön gösteriyormuş. Liko gözlerini kapatmış, hafifçe antenini hareket ettirmiş, Tika’nın öğrettiği gibi kulaklarını kullanmış. Son bir adımda ileri atlamış ve… Tamamlamış! Hoverpark alkışlarla çınlamış. Diğer robotlar, insanlar ve özellikle Tika mutlulukla zıplamış. Liko sadece parkuru geçmemişti; kendine olan güvenini kazanmış, azminin meyvesini toplamıştı. O günden sonra Teknoşehir’deki her robot, başarının büyüklükle değil, kararlılıkla geldiğini öğrenmiş. Liko ise Hoverpark’ta sadece bir yarışçı değil, küçüklerin ilham kaynağı olmuş.

Daha fazla uzun masal okumak isterseniz Uzun Masallar kategorimizi inceleyebilirsiniz.