Duygular Ülkesi Masalı

Bir varmış bir yokmuş, evvel zaman içinde kalbur saman içinde, bulutların üzerinde gizli bir ülke varmış. Bu ülkenin adı Duygular Ülkesi’ymiş. Burada herkes bir duyguyu temsil edermiş: Bir köşede Kızgınlık, elinde kırmızı bir meşale tutar; Bir diğerinde Mutluluk, altın renkli bir çiçekle dans eder; Gölgelerin arasında Korku, gri bir pelerinle dolaşır; Ve en sessiz tepede Üzüntü, mavi bir ırmak boyunca yürürmüş. Hepsi farklıymış ama hepsi de Duygular Ülkesi’nin kalbini oluştururmuş.

Günlerden bir gün, Kızgınlık her zamanki gibi ateşini parlatıyormuş. “Ben olmasam kimse hakkını arayamaz! Ben adaletin kıvılcımıyım!” diye bağırıyormuş. Ama bazen o kadar parlıyormuş ki, çevresindekiler yanına yaklaşamıyormuş. Mutluluk, uzaktan gülümsemiş: “Evet Kızgınlık, sen de değerlisin. Ama biraz fazla parladığında kimse seni göremiyor, sadece ışığını hissediyor.” Kızgınlık bunu duyunca biraz utanmış, ateşini küçültmüş. İlk defa, çevresindeki çiçeklerin yanmadığını fark etmiş. Mutluluk, sabahları ülkenin dört bir yanına gülümsemeler gönderirmiş. Kuşlar, kelebekler, çocuklar onun ışığında dans edermiş. Ama bazen o kadar neşeli olurmuş ki, diğer duyguları duymadan şarkı söyler dururmuş. Bir gün Üzüntü yanına gelip “Mutluluk, şarkın çok güzel… ama bazen kalbim kırık olduğunda sessizliğe de ihtiyacım oluyor.” Mutluluk, bir an durmuş. Sonra gülümseyip Üzüntü’nün elini tutmuş. “O zaman bugün seninle sessiz bir mutluluk paylaşalım.” O günden sonra Mutluluk, yalnızca neşeli değil, huzurlu da olmayı öğrenmiş. Duygular Ülkesi’nin ormanlarında Korku yaşarmış. Geceleri ağaçların arasından rüzgar sesleri gelince titrermiş. Ama aynı zamanda köyü tehlikelere karşı uyarır, herkesi korurmuş. Bir gün Kızgınlık ona bağırmış: “Neden hep saklanıyorsun Korku? Cesur ol biraz!” Korku cevap vermemiş, ama ertesi sabah ormanın kenarına bir uyarı tabelası dikmiş: “Burada uçurum var, dikkatli geçin.” O zaman Kızgınlık anlamış: “Korku bazen bizi durdurmaz, korurmuş.” Ve Korku o günden sonra artık utanmaz olmuş. Korkmanın da akıllı bir rehber olduğunu anlamış herkes. Üzüntü’nün ülkesinde her yer sessizmiş. O, mavi ırmak boyunca yürür, bazen taşlara dokunur, bazen ağlarmış. Gözyaşları toprağa düşer, mavi çiçekler açarmış orada. Mutluluk, Kızgınlık ve Korku, bir gün onun yanına gelmişler. “Sen hep ağlıyorsun Üzüntü, neden hiç gülmüyorsun?” demiş Mutluluk. Üzüntü yumuşak bir sesle yanıtlamış: “Benim gözyaşlarım da iyileştirir. İnsan ağladığında kalbi hafifler, sonra tekrar gülümseyebilir.” O an diğer duygular susmuş. Çünkü o mavi çiçeklerin güzelliği, hiçbir kahkahanın yerini tutmuyormuş. Bir gün Duygular Ülkesi’ne bir çocuk düşmüş: adı Lina’ymış. Lina kendi dünyasında çok karışık hissedermiş, bazen bir anda üzülür, bazen sebepsizce güler, bazen korkar, bazen de öfkelenirmiş. Lina, bu dört duygunun birbirine sarıldığını görünce sormuş: “Ben neden bu kadar karışığım? Hangisi doğru?” Kızgınlık elini tutmuş: “Hepsi doğru.” Mutluluk gülümsemiş: “Hepsi senin bir parçan.” Korku başını sallamış: “Beni dinlersen kendini korursun.” Üzüntü fısıldamış: “Ben gelince ağla, ama sonra yola devam et.” Lina onları dinlemiş ve anlamış: Bir kalpte yalnızca tek bir duyguya yer yokmuş; hepsi birlikte olunca insan kalbi tam oluyormuş.

O gün Duygular Ülkesi’nde büyük bir ışık belirmiş. Kızgınlık, Mutluluk, Korku ve Üzüntü el ele vermiş. Gökkuşağı gibi parlayan bir köprü oluşmuş gökyüzünde Kalbin Köprüsü. O köprü, her çocuğun kalbinde gizliymiş. Bir çocuk ağladığında, korktuğunda, güldüğünde ya da kızdığında, o köprüden ışık sızarmış. Ve her ışık, Duygular Ülkesi’ne bir mesaj taşırmış: “İnsan olmak, hissetmektir.”

Daha fazla uzun masal okumak isterseniz Uzun Masallar kategorimizi inceleyebilirsiniz.