Gülnur ve Kaybolan Eldiven Hikayesi

Masalın Özeti: Gülnur okul bahçesinde bir eldiven bulur. Kimin olduğunu bilmez ama onu saklamak yerine öğretmenine götürür ve dürüst davranmanın kalpte bıraktığı sıcak mutluluğu keşfeder.

Küçük, neşeli bir kasabada Gülnur adında bir kız çocuğu yaşarmış. Gülnur yedi yaşındaymış ve her sabah okul çantasını özenle hazırlayıp annesine “Görüşürüz!” diyerek kapıdan koşarak çıkarmış. Kış mevsimiymiş; hava serin, ağaçların dalları çıplak, yollar karla kaplıymış. Gülnur’un pembe atkısı boynunda, elinde de minik mavi eldivenleri varmış.

Bir sabah, okul bahçesine vardığında kar hala yerdeymiş. Arkadaşları kardan minik toplar yapıyor, birbirlerine atarak gülüşüyorlarmış. Gülnur da onlara katılmış, avuç dolusu karla oynamış. Biraz sonra öğretmenleri, Zeynep Öğretmen, okul zilini çaldırmış. “Haydi çocuklar, ders başlıyor!” demiş. Tüm öğrenciler sınıfa koşmuş, ama Gülnur arkasına dönerken yerde bir şey fark etmiş: Kırmızı bir eldiven! Gülnur eğilip eldiveni almış. Küçücük, pofuduk bir eldivenmiş. Üzerinde de beyaz kar tanesi desenleri varmış. “Ne kadar güzelmiş…” demiş kendi kendine. “Ama acaba kimin?” Sınıfa girerken eldiveni çantasına koymuş. Dersler başlamış ama Gülnur’un aklı hala o eldivendeymiş. “Acaba kim düşürdü?” diye düşünmüş. Sonra küçük bir ses içinden fısıldamış: “Kimse bilmiyor… İstersen senin olabilir!” Gülnur’un içi karışmış. “Benim değil ama… Çok güzelmiş. Eğer kimse sormazsa kalsam mı?” diye geçirmiş aklından. Bir yandan da kalbi sıkışmış. Çünkü biliyormuş eldiven ona ait değildi. Teneffüs olduğunda Gülnur çantasından eldiveni çıkarıp baktı. O sırada Deniz yanına gelmiş “Ah! Eldivenim yok! Sabah bahçede oynamıştım, sanırım birini düşürdüm!” diye üzülmüş. Gülnur’un kalbi pır pır etmiş. O anda isterse sessiz kalabilirdi. Kimse eldiveni onda görmemişti. Ama Gülnur derin bir nefes almış ve cesaretle konuşmuş: “Deniz, sanırım buldum. Bu senin mi?” Kırmızı eldiveni uzatmış. Deniz’in gözleri parlamış. “Evet! Bu benim! Çok teşekkür ederim Gülnur!” demiş sevinçle. Gülnur içten bir gülümsemeyle eldiveni geri vermiş. İçinde sıcacık bir duygu hissetmiş; sanki kalbinde küçük bir güneş doğmuş gibi. O sırada Zeynep Öğretmen yanlarına gelmiş. “Ne oldu çocuklar?” diye sormuş. Deniz anlatmış: “Gülnur kaybolan eldivenimi bulmuş öğretmenim, bana geri verdi.” Zeynep Öğretmen gülümsemiş, Gülnur’un başını okşamış: “Aferin Gülnur, bu davranışınla çok güzel bir örnek oldun. Dürüst olmak bazen zor gelir ama kalbi en çok ısıtan şeydir.” Gülnur o gün eve dönerken yolda kar tanelerine bakmış. Bir tanesi eline düşmüş, eriyip sıcak bir su damlasına dönüşmüş. “Kalbim de aynı böyle ısındı,” demiş kendi kendine. Eve vardığında annesi sormuş: “Bugün okulda neler yaptınız Gülnur?” Gülnur gülümsemiş. “Bir eldiven buldum ama sahibine geri verdim. Çünkü doğru olan buydu.” Annesi gülümseyerek kızını kucaklamış. “Dürüst olmak seni her zaman güçlü yapar, Gülnur’um” demiş.

O günden sonra Gülnur her zaman doğruyu söylemiş. Bir kalem, bir silgi ya da bir arkadaşının kitabı… Ne bulursa, sahibini aramadan rahat edememiş. Arkadaşları da ona “Güvenilir Gülnur” demeye başlamışlar. Kış bitip bahar geldiğinde, okul bahçesindeki çiçekler açmış. Gülnur pencereye bakmış ve içinden geçirmiş:
“Ne güzel… Doğru davranınca dünya da sanki biraz daha güzelleşiyor.”

Daha fazla hikaye okumak isterseniz Hikayeler kategorimizi inceleyebilirsiniz.