Kirpi, Sincap ve Baykuş’un Görev Timi Masalı

Ihlamur Ormanı’nda bir gün küçük bir fırtına kopar. Kirpi Piko, sincap Lila ve bilge baykuş Nuna, ormanı eski haline döndürmek için el ele verir. Bu macera, dostluğun gücünü herkese hatırlatır.

Bir varmış, bir yokmuş… Evvel zaman içinde kalbur saman içinde Ihlamur ağaçlarıyla dolu bir orman varmış. Bu ormanın kokusunu bütün hayvanlar çok severmiş o yüzden herkes huzur içinde yaşarmış. Her gün kuşlar şarkılarını söyler, tavşanlar zıplar, ceylanlar koşar, sincaplar fındık toplarmış. Fakat bir gün Ihlamur Ormanında daha önce hiç yaşanmadığı kadar büyük ve şiddetli bir fırtına çıkmış. Birden gökyüzü kararmış, rüzgar uğuldayarak bütün ormanı sarmış. Yağmur da sanki bardak boşalıyormuşçasına yağıyormuş.

Hayvanlar olanlar karşısında ne yapacaklarını bilememişler. Özellikle küçük hayvanlar dışarıda ki doğa olayını görünce çok korkmuşlar. Küçük kirpi Piko, yuvasının kapısından dışarı bakmış: “Eyvah! Yapraklar uçuşuyor, dallar kırılıyor!” demiş endişeyle. Uzun bir süre herkes yuvasına kapanmış. Fırtına geçtikten sonra orman sessizliğe bürünmüş. Ancak etrafa baktıklarında manzara hiç hoş değilmiş. Kırılmış dallar her yerdeymiş, kuş yuvaları devrilmiş, derenin önünü dallar tıkamış. Kirpi Piko hemen en yakın arkadaşlarını çağırmış: “Sincap Lila! Baykuş Nuna! Ormanımızı eski haline getirmemiz gerek!” Demiş. Bilge baykuş Nuna, kanatlarını açarak süzülmüş. “Harika fikir, Piko,” demiş. “Ama bunu tek başına yapamazsın. Hep birlikte çalışmalıyız.” Sincap Lila da heyecanla başını sallamış. Ve böylece tüm orman hemen işe koyulmuş. Kirpi Piko yere düşen kozalakları yuvarlayıp bir kenara toplamış. Lila ağaçların tepesine tırmanıp devrilmiş kuş yuvalarını onarmış. Baykuş Nuna ise yukarıdan her şeyi gözlemleyip kimin neye ihtiyacı olduğunu söylemiş. Diğer hayvanlarda yolları açmak için yıkılan büyük ağaçları kaldırmışlar. Ama dereye geldiklerinde büyük bir sorunla karşılaşmışlar. Derenin önünü çok fazla büyük dev bir dallar tıkamış, su birikmeye başlamış. “Bunu nasıl açacağız?” demiş Lila. Nuna hemen bütün hayvanları çağırmış. Ayı, ceylan, sincap, tavşan… Hepsi bir araya gelmiş dal parçalarını itmek için “bir, iki, üç” demişler ve itmişler. Dallar yavaşça kenara kaymış, su tekrar akmaya başlamış. Ve bir anda ormanın içi taze su sesiyle dolmuş. Herkes hep bir ağızdan “Yaşasın!” diye bağırmış. Kuşlar şarkı söylemiş, tavşanlar hoplamış, çiçekler yeniden başlarını kaldırmış. Baykuş Nuna kanatlarını çırpmış: “Harika iş çıkardık! Görüyorsunuz, birlikte olunca en büyük işler bile kolaylaşır.” Sincap Lila gülümsemiş: “Artık biz bir ekibiz!” Kirpi Piko sevinçle eklemiş: “Evet! Adımız da Görev Timi!”

O günden sonra ne zaman ormanda bir sorun olsa, herkes “Görev Timi”ni çağırırmış. Bir dala yavru kuş sıkışsa, bir arı peteğini kaybetse, bir çiçek susuz kalsa… Piko, Lila ve Nuna hemen oradaymış. Ve geceleri ay ışığı ağaçların arasından süzülürken, ormanda hep aynı ses yankılanırmış: “Birlikte başardık!” Çünkü dostluk, ormanın en güçlü kökleriymiş.

Daha fazla uzun masal okumak isterseniz Uzun Masallar kategorimizi inceleyebilirsiniz.