Ormanda Saklı Sürpriz Hikayesi

Duru, İpek, Asya, Liva, Ayşegül, Miraç ve Kayra, doğayı çok seven yedi yakın arkadaştır. Bir gün aileleri onlara unutulmaz bir sürpriz hazırlayarak ormanda iz peşinde koşacakları eğlenceli bir macera planlar. Başlangıçta biraz korksalar da, birlikte hareket ederek hem iz sürmeyi hem de cesur olmayı öğrenirler.

Bir zamanlar, güneşin ışıltısıyla uyanan bir şehirde, Duru, İpek, Asya, Liva, Ayşegül, Miraç ve Kayra adında yedi arkadaş yaşarmış. Bu arkadaşlar her gün birlikte oynar, kahkahalarla dolu zaman geçirirlermiş. Aralarındaki en küçükleri 5 yaşındaki Kayra’ymış; diğerleri ise 8 yaşındaymış. Yaş farkına rağmen Kayra da oyunlarda onlarla birlikte koştururmuş.

Bir gün sabah kahvaltısında her bir çocuğun ailesi aynı cümleyi kurmuş: “Hazır mısınız? Bugün hep birlikte doğaya çıkıyoruz!” Çocuklar sevinçle zıplamışlar. Piknik mi olacak, yoksa kamp mı? Herkes çantasını hazırlamış, şapkalarını takmış ve minibüse binip yola çıkmışlar. Araç, ağaçlarla dolu yemyeşil bir ormanda durmuş. Kuş cıvıltıları, hafif bir rüzgâr ve çam kokusu her yeri sarmış. Aileler çocukları yumuşak bir çimenliğe götürüp demişler ki: “Hadi siz biraz etrafa bakının. Biz hemen geleceğiz.” Çocuklar “Tamam!” deyip küçük bir tepeye doğru yürümüşler. Geri döndüklerinde ise ne görsünler? Aileleri ortada yokmuş! Herkes şaşkınlık içinde birbirine bakmış. Liva, biraz korkuyla, “Annemi göremiyorum,” demiş. Kayra hemen abisi Miraç’ın elini sıkıca tutmuş. Duru, etrafa dikkatlice bakarken bir ağacın dibinde renkli bir karton fark etmiş. Üzerinde büyük harflerle şunlar yazıyormuş: “İlk ipucu için su sesini dinle!” İpek heyecanla: “Bu bir oyun olabilir! Belki de bize bir macera hazırladılar!” Asya gülümsemiş: “Evet! Hadi su sesi arayalım!” Çocuklar ağaçların arasında yürümeye başlamış. Uzaklardan bir dere sesi duymuşlar. Dere kenarına vardıklarında ikinci ipucunu bulmuşlar. Bir taşın üzerine konmuş notta yazıyormuş: “Güneşin yönünü takip et, üç büyük ağacı say!” Çocuklar elleriyle gözlerini gölgeleyip güneşe bakmışlar. Güneşin doğduğu yöne doğru yürümüşler. Üç dev çam ağacını bulduklarında, İpek dikkatlice bakınmış ve dallardan sarkan kırmızı bir kurdeleyle bağlı üçüncü ipucunu bulmuş. “Ağaçların ortasında gizli bir daire var. Orada sizi biri bekliyor.” Bu sırada Kayra biraz yorulmuş ama Miraç onun elini hiç bırakmamış. Ayşegül de elindeki çubukla izleri kontrol ederek yürüyormuş. Sonunda çam dallarıyla çevrili bir açıklığa varmışlar. Gerçekten de yerde çakıl taşlarıyla yapılmış bir daire varmış. Ve ortasında büyük bir sepet! Sepetin içinde elma, kek, limonata ve küçük hediye kutuları varmış. Bir not da iliştirilmiş: “Tebrikler! Bu macerayı başarıyla tamamladınız. Hep birlikte hareket ettiniz, korkularınızı aştınız ve ipuçlarını çözerek bizi buldunuz!”

O anda bir anda çalılıklar arasından anneler çıkmış. Her biri kucak dolusu sarılmalarla çocukları tebrik etmiş. Liva, “Başta biraz korkmuştuk ama birlikte hareket etmek çok güzelmiş,” demiş. Duru, “Bu en güzel sürprizdi!” diye eklemiş. O gün, ormanın gölgesinde kurulan masa etrafında şarkılar söylenmiş, oyunlar oynanmış ve bol bol gülünmüş. Çocuklar hem eğlenmiş hem de birlikte düşünmenin, sabırlı olmanın ve cesaretin önemini öğrenmişler. Ertesi gün şehre döndüklerinde hepsi birbirine söz vermiş: “Bir daha ne olursa olsun birlikte hareket edeceğiz. Çünkü biz harika bir takımız!” demişler. Bu hikayede burada bitmiş.

Daha fazla hikaye okumak isterseniz Hikayeler kategorimiz inceleyebilirsiniz.