Tito ve Miro’nun Paylaşma Masalı

Buz tutmuş bir gölde yiyecek arayan iki küçük kuş, buldukları tek böğürtlene sahip olmak için tartışırken paylaşmanın hem işleri kolaylaştırdığını hem de mutluluk getirdiğini keşfeder.

Bir varmış bir yokmuş, evvel zaman içinde kalbur saman içinde, Kuzey ormanlarında yaşayan iki kuş varmış. Bu kuşlardan birinin adı Tito, diğerinin adı Miro imiş. Tito ve Miro çok iyi anlaşan iki arkadaşmış ama o gün durum biraz farklıymış.

Kuzey ormanlarında soğuk bir kış günüymüş. Göl buzla kaplanmış, yiyecek bulmak iyice zorlaşmış. Günlerden bir gün, sabahın erken saatlerinde, Tito gölün kıyısında kara saplanmış tek bir kırmızı böğürtlen görmüş. Tam ona uzanırken, gökyüzünden süzülen Lina da aynı böğürtleni fark etmiş. “Ben buldum!” demiş Tito. “Hayır, ben daha önce gördüm!” diye karşı çıkmış Miro. İki kuş böğürtlenin etrafında dönüp tartışmaya başlamış. Kuşlar birbirlerini çekiştirmeye başlamışlar, bir anda dengelerini kaybetmişler, böğürtlen ellerinden havaya uçmuş ve ‘pof’ diye karların içine düşmüş. Üstü bembeyaz karla kaplanmış. Tito ve Miro şaşkın halde birbirlerine bakmışlar. “Böğürtleni kaybettik…” diye fısıldamış Tito. “Çünkü kavga ettik,” demiş Miro üzülerek. O sırada dalların arasından bilge baykuş Belo çıkmış. “Bir böğürtleni paylaşsaydınız, ikiniz de mutlu olurdunuz,” demiş yumuşak bir sesle. “Şimdi birlikte arayın. Paylaşmak bereket getirir.” Tito ve Miro, başlarını eğip birbirlerinden özür dilemişler. Sonra birlikte gölün kenarında dolaşmaya başlamışlar. Bu kez yarışmak yerine yardımlaşıyorlarmış. Kısa süre sonra buzun yanında bir böğürtlen daha bulmuşlar. İkisi de sevinçle gülmüş. İki küçük kuş böğürtleni ortadan dikkatlice bölmüşler. Parçalar küçükmüş ama her ikisi de artık aç değilmiş. Çünkü midelerinden önce kalpleri doymuş. Böylece iki kuş böğürtlenleri paylaşıp güzelce doymuşlar. Keşke daha önce paylaşsaydık, yarın için yedeğimiz bile olurdu demişler.

Tam o sırada gökyüzünden yumuşak kar taneleri düşmeye başlamış. Orman sessizleşmiş, göl parlamış, iki kuş yan yana oturup karın dansını izlemişler. O günden sonra ne bulurlarsa birlikte arayıp birlikte yemişler. Kış boyunca göl kenarında duyulan şey artık kavga değil, Tito ve Mino’nun neşeli kahkahaları olmuş. Masal da burada bitmiş.

Daha fazla kısa masal okumak isterseniz Kısa Masallar kategorimizi inceleyebilirsiniz.