Yüsra Meva ve Renkli Park Hikayesi

Yüsra Meva, birinci sınıfa giden, dalgalı saçları, kahverengi gözleri olan sevimli bir kız çocuğuymuş. Yüsra Meva’nın saçları rüzgarda dans eder, gözleri merakla parlarmış. Küçük kızın okulda en sevdiği ders resim dersiymiş. Renkli kalemlerini ve desenli defterlerini yanından hiç ayırmazmış. Okuldan eve geldiğinde ilk yaptığı şey, odasının kapısını kapatıp masasına koşmak olurmuş. Masasında her zaman yeni bir çizim onu bekler gibi dururmuş: bazen kocaman gülümseyen bir güneş, bazen gökyüzünde uçan bir balon, bazen de bebekleriyle oynadığı bir park resmi.

Yüsra Meva’nın bebekleriyle de oynamayı çok severmiş. Her fırsat bulduğunda onların yanına gider hepsine tek tek isim koyarmış. Ayşe, Papatya, Lila ve Mırmır. Onları yatağının kenarında dizili tutar, akşam olunca “İyi geceler” dermiş; sabah olunca “Günaydın kızlar!” diye seslenirmiş. Bir gün okuldan dönerken annesi ona gülümseyerek sormuş: “Bugün hava çok güzel, parka gitmek ister misin, Yüsra Meva?” Yüsra Meva’nın gözleri parıldamış. “İsterim! Hem de bebeklerimle!” demiş. Koşup odasına gitmiş, bebeklerinden Ayşe ile Papatya’yı çantasına yerleştirmiş. Sonra da renkli kalemlerini ve küçük resim defterini koymuş. Parka vardıklarında her yerde çocukların olduğunu görmüş. Kuşlar cıvıldıyor, ağaçlardan tatlı bir esinti geliyormuş. Salıncaklar rüzgarla hafifçe sallanıyor, kaydıraktan kayan çocukların neşeli sesleri parka yayılıyormuş. Yüsra Meva önce çimenlerin üzerine oturmuş. Bebeklerini yanına yerleştirdikten sonra defterini açıp parkın güzel manzarasını çizmeye başlamış. Gökyüzünü masmavi değil de mor karışık bir maviden çizmiş. Ağaçların yapraklarını da sadece yeşil değil; sarı, turuncu ve yeşilin tonlarıyla renklendirmiş. Tam çizimini bitirmek üzereyken yanına kıvırcık saçlı başka bir kız gelmiş. “Resim yapmayı çok mu seviyorsun?” diye sormuş. Yüsra Meva gülümseyerek başını sallamış. “Evet! En sevdiğim şey.” Demiş. Kız da heyecanla kendi boya kalemlerini çıkarmış. “Ben de çok severim. Birlikte çizebilir miyiz?” Diye sormuş. Yüsra Meva hemen kabul etmiş. Yan yana oturup parkın ortasındaki büyük çınar ağacını çizmeye başlamışlar. Birlikte o kadar güzel bir resim çıkarmışlar ki, yanlarından geçen herkes resme hayranlıkla bakmış. Bir süre sonra annesi seslenmiş: “Yüsra Meva, tatlım, eve dönme zamanı.” Yüsra Meva yeni tanıştığı arkadaşına el sallamış. “Yarın yine burada olur musun?” diye sormuş. Kız gülümseyerek cevap vermiş: “Olurum! Birlikte daha büyük bir resim yaparız.” Eve dönerken Yüsra Meva bebeklerine doğru eğilerek, “Bugün ne güzel bir gün oldu değil mi? Hem parkta oynadık, hem harika bir resim çizdik, hem de yeni bir arkadaş edindik.” diye fısıldamış.

Bebekleri sanki gülümsüyormuş gibi görünmüş ve Yüsra Meva’nın kalbi mutlulukla dolmuş. O günden sonra park, onun için sadece oyun oynadığı bir yer değil; hayal gücünü büyüttüğü, arkadaşlık kurduğu özel bir mekan olmuş. Ve böylece Yüsra Meva, yanında bebekleri ve renkli kalemleriyle parka gitmeye hep devam etmiş. Çünkü ona göre hayatın en güzel renkleri; oyun, dostluk ve sevgiyle bir araya geldiğinde resmedilmeye değer olmuş.

Daha fazla Hikaye okumak isterseniz Hikayeler kategorimizi inceleyebilirsiniz. Okurken keyif almanız ve bu masalı beğenmeniz bizim için büyük bir mutluluk olacaktır.