Zehra ve Merhametin Işığı Masalı

Bir varmış, bir yokmuş… Uzak diyarlarda, yemyeşil ormanlarla çevrili küçük bir köyde Zehra adında iyi kalpli bir kız yaşarmış. Zehra’nın en büyük özelliği, hayvanlara ve insanlara karşı sonsuz merhametli olmasıymış. Küçük bir serçenin yuvası bozulsa hemen ona yeni bir yuva yapar, yaşlı bir teyze yük taşırken hemen yardımına koşarmış.

Bir gün köyün yakınındaki dağdan korkunç bir haber gelmiş. “Dağın zirvesinde yaşayan Koca Kurt çok öfkeli! Aşağıya inip her şeyi mahvedecekmiş!” diye fısıldamış köy halkı birbirine. Herkes korkuyla evine kapanmış, kimse dışarı çıkmaya cesaret edememiş. Ama Zehra, bu işin içinde bir şey olduğunu hissetmiş. “Belki de Koca Kurt’un yardıma ihtiyacı vardır.” demiş kendi kendine. Cesaretini toplayıp dağa doğru yola çıkmış. Yol boyunca kocaman ayak izleri görmüş ama korkmamış. Sonunda dağın zirvesine ulaştığında büyük, gri ve üzgün gözlerle ona bakan yaşlı bir kurt görmüş. “Neden bu kadar öfkelisin?” diye sormuş Zehra yumuşak bir sesle. Koca Kurt içini çekmiş: “Ben öfkeli değilim… Sadece çok açım. Yaşlandım, artık avlanamıyorum. Ama kimse bana yemek getirmiyor. Ben de çaresizlikten uluyorum.” Zehra, merhametle gülümsemiş. Hemen köye dönüp ekmek, süt ve biraz et almış. Koca Kurt’a geri getirip yemeğini vermiş. Kurt, yemeğini yedikten sonra gözleri parlamış ve minnettarlıkla başını eğmiş.

O günden sonra Zehra ve köy halkı, Koca Kurt’u unutmayıp ona yiyecek getirmişler. Koca Kurt da köyü korumaya söz vermiş. Artık ne köy halkı ondan korkuyormuş ne de Koca Kurt kendini yalnız hissediyormuş. Ve o günden sonra köyde bir söz yayılmış: “Merhamet, en sert kalpleri bile yumuşatır.” Ve masal burada bitmiş…

Daha fazla kısa masal okumak isterseniz Kısa Masallar kategorimizi inceleyebilirsiniz.