Karga Kara Tüy’ün Masalı

Masalın Özeti: Bu masal, yalanın dostlukları nasıl zedelediğini ve güvenin kaybedilince geri kazanılmasının zor ama mümkün olduğunu anlatır. Çocuklara dürüstlüğün ve sorumluluk almanın önemini öğretir.

Bir varmış bir yokmuş, evvel zaman içinde, kalbur saman içinde, yemyeşil ağaçlarla kaplı ormanın tam ortasında yaşayan Kara Tüy adında bir karga varmış. Kara Tüy, parlak siyah tüyleri ve güçlü kanatlarıyla dikkat çekermiş. Kara Tüy güçlü olduğu kadar da konuşkanmış. Sürekli bir şeyler anlatır, arkadaşları duyduklarına bazen şaşır, bazen gülerlermiş. Fakat konuşkan karganın kötü bir huyu varmış, o da yalan söylemek! Bu huyu zamanla dostluklarını zedelemiş.

Başlarda bu yalanlar küçükmüş. Bir gün uçarken en yüksek ağaca çıktığını söylemiş, başka bir gün tek başına koca bir fırtınayı atlattığını anlatmış. Tavşan, sincap ve geyik onun anlattıklarına inanmışlar. Çünkü Kara Tüy çok ikna edici konuşurmuş. Ama zamanla anlattıkları büyümüş, yalanlar dallanıp budaklanmış. Bir gün ormanda büyük bir telaş kopmuş. Bal arıları, ballarının çalındığını söylemiş. Herkes endişelenmiş. Kara Tüy hemen ortaya atılmış ve balı kimin aldığını gördüğünü söylemiş. Suçu, sessiz ve utangaç Kaplumbağaya atmış. Kaplumbağa şaşkınlıkla başını kabuğuna çekmiş, hiçbir şey söyleyememiş. Ormandaki hayvanlar kaplumbağaya kırılmış, onunla konuşmaz olmuşlar. Günler geçmiş, küçük kaplumbağa çok üzülmüş. Oysa balı alanın gece vakti gizlice gelen bir ayı yavrusu olduğu ortaya çıkmış. Gerçek anlaşılınca hayvanlar Kara Tüy’e dönmüşler. Kara Tüy önce inkar etmiş, sonra sessizleşmiş. İlk kez söylediği yalanın bir dostunu ne kadar incittiğini fark etmiş. Aradan çok geçmeden, ormanda daha büyük bir sorun çıkmış. Şiddetli bir yağmur başlamış, dere taşmak üzereymiş. Hayvanların hızla güvenli yere geçmesi gerekiyormuş. Kara Tüy, yolu bildiğini söylemiş. Ancak bu da bir yalanmış; bilmediği halde bildiğini sanmış. Hayvanlar onu takip etmiş ama yol çıkmaza çıkmış. Herkes korkmuş, ıslanmış ve yorulmuş. O anda ormandaki yaşlı baykuş durumu fark etmiş. Hayvanları doğru yola yönlendirmiş ve herkes kurtulmuş. Herkes rahat bir nefes almış ama gözler Kara Tüy’e çevrilmiş. Hiç kimse ona kızmamış, fakat kimse konuşmamış da. Bu sessizlik, Kara Tüy’ün en ağır cezası olmuş.

Kara Tüy o gece yüksek bir dala konmuş, düşünmüş. Söylediği yalanları, kırılan dostlukları bir bir hatırlamış. “Keşke doğruyu söyleseydim,” demiş kendi kendine. Ertesi sabah bütün orman halkını toplamış. Tüyleri eskisi kadar parlak görünmüyormuş ama sesi içtenmiş. Tüm yalanlarını itiraf etmiş, Kaplumbağadan ve diğerlerinden özür dilemiş. Hayvanlar hemen affetmemişler çünkü güven kolay kazanılmazmış. Ama Kara Tüy pes etmemiş. Günlerce doğruyu söylemiş, arkadaşlarına yardım etmiş, sessiz kalmış, sabretmiş. Zamanla hayvanlar onun değiştiğini görmüş. Bir gün kaplumbağa yavaşça Kara Tüy’ün yanına gelmiş. “Artık sana inanabilirim,” demiş. O an Kara Tüy çok mutlu olmuş. Ve Kara Tüy, doğruluğun dostlukları güçlendirdiğini geç de olsa öğrenmiş. Masal da burada bitmiş.

Daha fazla uzun masal okumak isterseniz Uzun Masallar kategorimizi inceleyebilirsiniz. Okurken keyif almanız ve bu masalı beğenmeniz bizim için büyük bir mutluluk olacaktır.