Uçmayı Öğreten Yaşlı Kartal Masalı

Masalın Açıklaması: Bu masal, uçmaktan korkan küçük bir kuşun bilge bir kartalla tanışıp cesaret kazanmasını anlatmaktadır. Masal; özgüven, sabır, denemekten vazgeçmeme ve korkularla yüzleşmenin önemini çocuklara sıcak bir dille öğretmektedir.

Bir varmış bir yokmuş… Evvel zaman içinde kalbur saman içinde yüksek dağların, uzun çam ağaçlarının ve beyaz bulutların arasında küçük bir kuş yaşarmış. Bu kuşun adı Maviş’miş. Maviş’in yumuşacık tüyleri ve minicik kanatları varmış ama Maviş’in büyük bir korkusu da varmış, küçük kuş uçmaktan çok korkarmış. Kardeşleri birer birer gökyüzüne yükselirken Maviş yuvanın kenarında kalırmış. Aşağı bakınca başı döner, kalbi hızlı hızlı atarmış. Annesi ona: “Kanatların seni taşıyacak Maviş, korkma,” dermiş. Fakat Maviş hep “Ya düşersem?” diye cevap verirmiş.

Günler geçmiş… Küçük kuş büyümüş ama hala cesaret edip uçamıyormuş. Bir sabah gökyüzünde kocaman bir gölge belirmiş. Bu, dağların en yaşlı kartalı olan Kartal Doru’ymuş. Doru çok bilgeymiş, rüzgarların yönünü bilir, en yüksek bulutların üstünde uçarmış. Kartal Doru yuvanın yanına konmuş. Maviş’in korkuyla titrediğini görünce yumuşak bir sesle: “Neden uçmuyorsun küçük kuş?” diye sormuş. Maviş başını eğmiş. “Kanatlarım yeterince güçlü değil,” demiş. Yaşlı kartal gülümsemiş. “Bazen korkular, kanatlardan daha ağır olur,” diye cevap vermiş. Ertesi gün Doru yeniden gelmiş. Maviş’i dağın yamacına götürmüş. Önce ona rüzgarı dinlemeyi öğretmiş. “Rüzgar düşmanın değil, seni taşıyan görünmez bir arkadaş o.” Demiş. Sonra küçük kuşa kanatlarını nasıl açacağını göstermiş. Maviş önce minicik hareketler yapmış. Sonra biraz daha cesaretlenmiş ama ilk denemesinde yere yuvarlanmış. Utançla “Ben yapamayacağım…” demiş. Kartal Doru sakin bir şekilde “Gökyüzü sabırlı olanları sever,” diye cevap vermiş. Ertesi gün tekrar çalışmışlar. Sonraki gün yine… Ve yine… Her denemede Maviş biraz daha yükselmiş. Bir gün güçlü bir rüzgar esmiş. Bulutlar gökyüzünde dans etmiş. Kartal Doru “Bugün uçmanın tam zamanı,” demiş. Maviş korkuyla aşağı bakmış. Kalbi hızlı hızlı atıyormuş ama bu kez gözlerini kapatmamış. Kanatlarını yavaşça açmış. Derin bir nefes almış. Ve kendini boşluğa bırakmış. İlk birkaç saniye hızla aşağı süzülmüş. Sonra rüzgar kanatlarının altına dolmuş. Birden… Yükselmeye başlamış! Maviş şaşkınlıkla kanat çırpmış, bulutların arasından geçmiş, rüzgar tüylerini okşamış. Gökyüzünde dönüp duran küçük kuş mutlulukla bağırmış “Uçuyorum!”

Aşağıda Kartal Doru gururla onu izliyormuş. Maviş o gün saatlerce uçmuş. Dağları, nehirleri ve ormanları yukarıdan görmüş. Akşam olduğunda yaşlı kartalın yanına konmuş. “Bana uçmayı sen öğrettin,” demiş. Kartal Doru başını sallamış. “Hayır küçük kuş, ben yalnızca cesaretini hatırlamana yardım ettim.” Demiş. O günden sonra Maviş yalnızca iyi bir kuş değil, korkularıyla yüzleşmeyi bilen cesur bir kuş olmuş. Ve ne zaman başka bir yavru kuş korksa, Maviş gökyüzünde süzülüp onlara şunu söylermiş “Cesaret, korkmamak değilmiş… Korksan bile kanat açabilmekmiş.”

Daha fazla uzun masal okumak isterseniz Uzun Masallar kategorimizi inceleyebilirsiniz. Okurken keyif almanız ve bu masalı beğenmeniz bizim için büyük bir mutluluk olacaktır.