Doğayı Dinlemeyi Öğrenen Şehirli Çocuk Hikayesi

Hikayenin Açıklaması: Bu hikaye, gürültülü bir şehirde büyüyen küçük Mete’nin, köyde geçirdiği yaz tatilinde doğanın seslerini keşfetmesini anlatan bir hikayedir.

Bir zamanlar, yüksek binaların gökyüzünü sakladığı büyük bir şehirde Mete adında bir çocuk yaşarmış. Mete sabahları araba sesleriyle uyanır, akşamları korna gürültüsüyle uykuya dalarmış. Tabletinden oyun oynar, kulaklığını takar ve çevresindeki sesleri pek fark etmezmiş. Ona göre sessizlik sıkıcı bir şeymiş.

Bir yaz günü annesiyle babası, Mete’yi dedesinin köyüne götürmeye karar vermişler. Mete önce buna hiç sevinmemiş, “Orada internet bile çekmez!” diye söylenmiş. Köye vardıklarında etraf yemyeşilmiş, ağaçlar hafif hafif sallanıyor, kuşlar dallarda cıvıldıyormuş. Mete bunların hiçbirini önemsememiş. Çantasından tabletini çıkarıp oyun açmaya çalışmış fakat internet çok yavaşmış. Canı sıkılan Mete, dedesiyle birlikte bahçeye çıkmış. Dedesi ona eski bir tahta sandalye göstererek “Biraz otur ve etrafı dinle,” demiş. Mete şaşırmış. “Dinleyecek ne var ki?” diye sormuş. Dedesi gülümseyerek “Doğa konuşur evlat ama onu duymak için acele etmemek gerekir.” Mete isteksizce sandalyeye oturmuş. İlk başta sadece sessizlik var sanmış. Sonra yavaş yavaş farklı sesler duymaya başlamış. Uzakta bir horoz ötmüş, yakındaki ağacın yaprakları rüzgarla hışırdamış, minik serçeler cıvıl cıvıl ötüşmüş. Bir süre sonra Mete’nin içi garip bir huzurla dolmuş. Ertesi sabah dedesi onu erkenden uyandırmış. Birlikte dere kenarına yürümüşler. Güneş yeni doğuyormuş, su şırıl şırıl akıyor, kurbağalar vaklıyormuş. Dedesi elini kaldırıp sessiz olmasını istemiş. Mete gözlerini kapatmış, önce derenin sesini duymuş. Sonra rüzgarın otların arasından geçişini… Bir arının vızıltısını bile fark etmiş. “Bu sesler hep var mıydı?” diye sormuş şaşkınlıkla. “Elbette vardı, sen sadece onları dinlemiyordun.” demiş dedesi. O günden sonra Mete değişmeye başlamış. Sabahları kuş sesleriyle uyanıyor, akşamları gökyüzündeki yıldızları izliyormuş. Hatta yağmur yağdığında pencerenin önüne oturup damlaların toprağa düşüşünü dinliyormuş. Bir gün dedesi ona küçük bir fidan vermiş. “Doğayı dinleyen insan, onu korumayı da öğrenir,” demiş. Mete o fidanı büyük bir dikkatle toprağa dikmiş. Ellerine çamur bulaşmış ama bundan hiç rahatsız olmamış. Çünkü artık doğanın yalnızca ağaçlardan ibaret olmadığını anlamış. Doğa; ses, huzur ve yaşam demekmiş. Yaz tatili bitip şehre döndüğünde arkadaşları Mete’deki değişimi fark etmiş. Eskisi gibi sürekli tabletine bakmıyormuş. Parkta daha çok vakit geçiriyor, kuş seslerini dinliyor ve gökyüzündeki bulutları izliyormuş.

Bir gün en yakın arkadaşı ona sormuş “Sen köyde ne öğrendin böyle?” Mete gülümsemiş. “Doğayı dinlemeyi, en güzel sesler bazen en sessiz olanlarmış” demiş. O günden sonra Mete, şehrin ortasında bile doğanın seslerini duymayı hiç bırakmamış. Ve kalbi her geçen gün biraz daha huzurla dolmuş. Bu hikayede burada bitmiş.

Daha fazla Hikaye okumak isterseniz Hikayeler kategorimizi inceleyebilirsiniz. Okurken keyif almanız ve bu masalı beğenmeniz bizim için büyük bir mutluluk olacaktır.