Ece ve Ayna Hikayesi

Hikayenin Özeti: Bu hikaye, çocuklara ve gençlere gerçek değerin dış görünüşte değil; yardımseverlik, merhamet, emek ve hayal gücü gibi içsel özelliklerde olduğunu anlatır. Öz güvenin, insanın kendi iç güzelliğini fark etmesiyle geliştiğini vurgular.

Bir zamanlar deniz kıyısındaki küçük bir kasabada Ece adında bir kız yaşarmış. Ece’nin odasında, dedesinden kalma eski bir ayna varmış. Çerçevesi gümüş renkli ve kenarlarında küçük çiçek motifleri varmış. Ece her sabah o aynanın karşısına geçer, uzun uzun bakarmış. Ama ne zaman aynaya baksa, hep kusurlarını görürmüş. Saçının bir tutamını beğenmez, yüzündeki minicik bir sivilceyi gözünde büyütür, bazen de boyunun kısa olduğunu düşünürmüş. Aynanın karşısından hep mutsuz ayrılırmış.

Günlerden bir gün okulda resim yarışması düzenlenmiş. Ece resim yapmayı çok severmiş ama yarışmaya katılmamış. “Nasıl olsa benden daha yetenekliler var,” diye düşünmüş. Aynı hafta yaşlı komşusu teyzenin poşetlerini taşımış, küçük kardeşine ödevlerinde yardım etmiş, sınıftaki yeni öğrenciyle arkadaşlık kurmuş. Ama bunların hiçbirini önemli görmemiş. Bir akşam odasında yine aynanın karşısına geçmiş. Derin bir nefes almış. “Keşke daha güzel olsaydım,” demiş. Tam o anda ayna ince bir sesle çatlamış. Önce küçük bir çizgi oluşmuş, sonra cam parçalara ayrılmış. Ece korkuyla geri çekilmiş. Ama parçalar yere dökülmemiş. Çerçeve içinde asılı kalmış. Ece dikkatle bakmış. Her parça farklı bir görüntü gösteriyormuş. Bir parçada yaşlı komşusuna yardım ederken ki hali varmış. Yüzünde sıcak bir gülümseme de varmış. Bir başka parçada küçük kardeşine sabırla matematik anlattığı an görünüyormuş. Bir diğerinde resim defterine hayal gücüyle çizdiği rengarenk bir dünya varmış. Bir parçada ise yeni öğrenciye “Yanıma oturabilirsin,” dediği an görünüyormuş. Ece şaşkınlıkla fısıldamış: “Bu… ben miyim?” Aynanın içinden yumuşak bir ışık yayılmış. Sanki parçalar konuşuyormuş gibiymiş: “Sen sadece dış görünüşünden ibaret değilsin, Sen yardımseversin, çalışkansın, merhametlisin, hayal gücün çok güçlü.” Ece’nin gözleri dolmuş. İlk defa aynada dışını değil, içini görmüş. Meğer kendine haksızlık ediyormuş. Küçücük kusurlara takılırken, kalbindeki güzellikleri görmezden geliyormuş.

Ertesi gün yarışmaya katılmaya karar vermiş. Kazanmak için değil, içindeki renkleri göstermek için. Resmine aynayı çizmiş ama camı parça parça yapmış. Her parçaya bir değer yazmış: “iyilik ,sabır, cesaret, hayal, sevgi”. Yarışmayı kazanamamış belki ama resmi gören herkes etkilenmiş. Öğretmeni onun ne kadar derin düşündüğünü söylemiş. Ece o an anlamış ki değer, alkışla ölçülmezmiş. O günden sonra her sabah aynaya baktığında önce gülümsüyormuş. Çünkü artık camda sadece yüzünü değil, kalbini de görüyormuş. Ve o eski ayna bir daha hiç çatlamamış. Çünkü Ece içindeki parçaları birleştirmeyi öğrenmiş. Masal da burada bitmiş.

Daha fazla Hikaye okumak isterseniz Hikayeler kategorimizi inceleyebilirsiniz. Okurken keyif almanız ve bu masalı beğenmeniz bizim için büyük bir mutluluk olacaktır.