Kayıp Defterin Sahibi Hikayesi

Hikayenin Açıklaması: Bu hikaye, dürüstlük, sorumluluk ve empati değerlerini çocuklara öğretmek amacıyla yazılmıştır. Kayıp bir defter bulan küçük bir çocuğun, doğru olanı yapmaya karar vermesiyle gelişen olaylar, iyiliğin ve dürüst davranmanın önemini anlatır.

Bir zamanlar, ilkokula giden Efe adında meraklı ve yardımsever bir çocuk yaşarmış. Efe, yeni şeyler öğrenmeyi çok severmiş. Özellikle kitap okumaktan ve notlar tutmaktan büyük keyif alırmış.

Bir gün okul çıkışında bahçede yürürken yerde duran mavi kapaklı bir defter fark etmiş. Defterin üzerinde isim yazmıyormuş. Efe eğilip defteri almış. “Acaba kimin olabilir?” diye düşünmüş. Defteri açıp sahibini bulmaya çalışmış ama ilk sayfalarda da isim yokmuş. İçinde rengarenk çizimler, ödev notları ve bazı hikaye taslakları varmış. Efe’nin aklına bir fikir gelmiş. “Bu defter çok güzel. Belki ben kullanabilirim.” Ama sonra başka bir şey düşünmüş. “Ya sahibi onu arıyorsa?” Tam o sırada öğretmeni Bahar Hanım bahçeden geçiyormuş. Efe durumu anlatmış. Öğretmeni gülümsemiş. “Bir eşyanın sahibini bulmaya çalışmak çok güzel bir davranış,” demiş. Efe defteri teslim etmek yerine önce sahibini bulmaya karar vermiş. Çünkü defterin içinde önemli şeyler olabileceğini düşünmüş. Ertesi gün arkadaşlarına sormaya başlamış. “Bu defteri tanıyan var mı?” Herkes deftere bakmış ama kimse sahiplenmemiş. Gün boyunca araştırmaya devam etmiş. Öğle arasında kütüphaneye uğradığında bir köşede üzgün oturan Elif’i görmüş. Elif’in gözleri dolmuş gibiydi. “Bir şey mi oldu?” diye sormuş Efe. Elif üzgün bir şekilde cevap vermiş. “Hikayelerimi yazdığım defterimi kaybettim.” Efe hemen heyecanlanmış. “Hangi renk?” “Mavi.” “İçinde çizimler var mı?” “Evet! Hem de çok.” Efe’nin yüzü aydınlanmış. Defteri çantasından çıkarıp Elif’e uzatmış. Elif gözlerine inanamamış. “Bu benim defterim!” Elif defteri sıkıca sarılmış. “Çok teşekkür ederim, bu defterde yazdığım bütün hikayeler vardı. Kaybolduğunu fark ettiğimden beri çok üzgündüm.” Demiş. Efe gülümsemiş. “O zaman doğru kişiye ulaşmış.” Elif de gülümsemiş. “Sen olmasaydın belki bir daha bulamayacaktım.”

Bu olay kısa sürede okulda duyulmuş. Öğretmenler ve öğrenciler Efe’nin davranışını takdir etmişler. Ama Efe için en büyük ödül, Elif’in mutlu olduğunu görmekmiş. O gün iki çocuk çok önemli bir şey öğrenmiş. Elif, eşyalarına daha dikkat etmesi gerektiğini anlamış. Efe ise dürüst davranmanın ve başkalarının duygularını düşünmenin ne kadar değerli olduğunu bir kez daha görmüş. O günden sonra okulda kaybolan eşyalar bulunduğunda herkes sahibini aramaya daha fazla özen göstermeye başlamış. Çünkü küçük bir iyilik, bazen birinin gününü hatta haftasını güzelleştirebilirmiş.

Daha fazla Hikaye okumak isterseniz Hikayeler kategorimizi inceleyebilirsiniz. Okurken keyif almanız ve bu masalı beğenmeniz bizim için büyük bir mutluluk olacaktır.