Küçük Fırıncının Paylaşım Günü Hikayesi

Bu masal, küçük bir kasabada yaşayan minik fırıncı Emir’in, yaptığı ekmekleri ve çörekleri paylaşarak insanların kalbini nasıl ısıttığını anlatmaktadır. Paylaşmanın mutluluğunu ve iyiliğin çoğalarak büyüdüğünü öğreten sıcacık bir hikayedir.

Bir zamanlar, taş sokakları çiçek kokan küçük bir kasabada Emir adında bir çocuk yaşarmış. Emir’in ailesinin eski bir fırını varmış. Sabah güneşi doğmadan önce fırının bacası tüter, mis gibi ekmek kokuları bütün mahalleyi sararmış. Emir daha küçücük olmasına rağmen fırında çalışmayı çok severmiş. Hamura şekil verir, çöreklerin üstüne tarçın serper, sıcak ekmekleri dikkatlice raflara dizermiş. Kasabadaki herkes Emir’i çok severmiş. Çünkü o yalnızca güzel ekmekler yapmaz, insanlara hep gülümsermiş.

Bir gün Emir, dükkanın önünden geçen yaşlı bir adam fark etmiş. Adam ekmeklere uzun uzun bakmış ama sonra cebini yoklayıp sessizce yürümeye devam etmiş. Emir bunu görünce üzülmüş. “Keşke herkes sıcak bir ekmek yiyebilseydi,” diye düşünmüş. O gece fırın kapanırken annesine bir fikir anlatmış. “Yarın paylaşım günü yapalım,” demiş heyecanla. “İhtiyacı olan herkese ekmek verelim.” Annesi gülümsemiş. “Paylaşmak güzel şeydir Emir ama insanlar da birbirine yardım etmeyi öğrenmeli.” Emir sabaha kadar heyecandan zor uyumuş. Ertesi gün güneş doğmadan kalkmış. Küçük elleriyle minicik çörekler hazırlamış. Bazılarının üstüne yıldız şekli yapmış, bazılarının üstüne susam serpmiş. Fırının camına büyük bir tabela asmış. Bu tabela da “Bugün Paylaşım Günü! Bir ekmek alan, bir iyilik paylaşsın.” yazıyormuş. Kısa süre içinde kasaba halkı fırının önünde toplanmış. Emir herkese sıcak ekmekler uzatıyormuş. Yaşlı teyzelere çörek vermiş. Üşüyen çocuklara sıcak poğaçalar dağıtmış. Yoldan geçen bir sütçüye bile küçük bir simit ikram etmiş. En güzel şey sonra olmuş. Ekmek alan insanlar da birbirlerine yardım etmeye başlamış. Manav yaşlı bir komşuya meyve taşımış. Terzi, yırtılan bir çantayı ücretsiz dikmiş. Çiçekçi çocuklara küçük papatyalar dağıtmış. Kasaba bir anda daha neşeli bir yere dönüşmüş.

Öğleden sonra Emir’in sabah yaptığı bütün ekmekler tükenmiş. Bu duruma Emir hiç üzülmemiş. Çünkü insanların yüzündeki mutluluğu görmek ona her şeyden daha güzel gelmiş. Tam o sırada sabah gördüğü yaşlı adam yeniden gelmiş. Elinde küçük bir paket varmış. “Benim verecek param yoktu,” demiş mahcup bir şekilde. “Ama sana küçük bir hediye getirdim.” Paketten minik tahta bir ekmek sepeti çıkmış. Adam onu kendi elleriyle yapmış. Emir çok mutlu olmuş. Anlamış ki paylaşmak yalnızca bir şey vermek değilmiş; kalpten gelen iyiliği çoğaltmakmış. O günden sonra kasabada her ay bir paylaşım günü yapılmaya başlanmış. İnsanlar yalnızca ekmek değil, sevgi ve yardım da paylaşır olmuş. Emir büyüdüğünde çok iyi bir fırıncı olmuş ama çocukken öğrendiği o şeyi hiç unutmamış: Bir sıcak ekmek bazen bir insanın karnını doyururmuş, ama paylaşılan iyilik bütün kalpleri ısıtırmış.

Daha fazla Hikaye okumak isterseniz Hikayeler kategorimizi inceleyebilirsiniz. Okurken keyif almanız ve bu masalı beğenmeniz bizim için büyük bir mutluluk olacaktır.