Arkadaşlık Kurmayı Öğrenme Masalı

Masalın Özeti: Bu masal, arkadaşlığın önemini ve birlikte olmanın mutluluğunu anlatır. Bazen insanlar yalnız kalmayı seçebilir, fakat gerçek mutluluk paylaşmak, yardım etmek ve dostluk kurmakla ortaya çıkar.

Bir varmış bir yokmuş, evvel zaman içinde kalbur saman içinde büyük ve yemyeşil bir ormanda Pako adında genç bir pars yaşarmış. Pako çok güçlü ve hızlıymış. Ağaçların arasında sessizce yürür, kayaların üzerinden kolayca atlar, nehir kenarında uzun uzun dolaşırmış. Fakat Pako’nun bir sorunu varmış: hiç arkadaşı yokmuş. Aslında diğer hayvanlar onunla arkadaş olmak istermiş. Ama Pako kimseyle konuşmaz, hep tek başına dolaşırmış. “Ben güçlü bir parsım, kimseye ihtiyacım yok,” diye düşünürmüş.

Günlerden bir gün küçük tavşan Mila, Pako’nun yanına gelmiş. “Merhaba Pako, bizimle saklambaç oynamak ister misin?” diye sormuş. Pako başını çevirip cevap vermiş: “Ben oyun oynamam, yalnız dolaşmayı seviyorum.” Demiş. Tavşan biraz üzülmüş ama çok ısrar etmemiş. Ertesi gün sincap Lori Pako’ya yaklaşmış. “Biz ağaçlardan fındık topluyoruz. İstersen sen de bizimle gel,” demiş. Pako yine aynı şekilde cevap vermiş: “Ben kimseyle birlikte iş yapmam.” Sincap da başını sallayıp gitmiş. Günler böyle geçip gitmiş. Pako ormanda dolaşmış, nehirden su içmiş, ağaçların gölgesinde dinlenmiş. Ama bazen etrafına bakınca diğer hayvanların birlikte oynadığını görmüş. Onların kahkahaları ormanda yankılanmış. Pako içinden biraz tuhaf hissetmiş ama nedenini anlayamamış.

Bir gün ormanda aniden şiddetli bir yağmur başlamış. Gökyüzü kararırken rüzgar ağaçları sallamış. Pako büyük bir ağacın altına saklanmak istemiş ama tek başına olduğu için nereye gideceğini bilememiş. Tam o sırada tavşan Mila, sincap Lori ve birkaç hayvan birlikte bir mağaraya doğru koşuyormuş. Mila Pako’yu görünce seslenmiş: “Pako! Buraya gel! Mağarada birlikte saklanabiliriz.” Pako biraz şaşırmış. Daha önce onlara pek iyi davranmamış olduğunu hatırlamış. Ama yağmur çok kuvvetliymiş. Onların peşinden gitmiş. Mağaranın içinde hayvanlar birlikte oturmuşlar. Sincap Lori yanına biraz kuru yaprak getirmiş. Tavşan Mila da mağaranın girişine taş koyarak rüzgarı engellemiş. Pako ilk kez başka hayvanlarla birlikte oturmuş. Bir süre sonra yağmur dinmiş. Pako sessizce konuşmuş: “Ben bugüne kadar yalnız olmayı seçmiştim ama şimdi anlıyorum ki birlikte olmak çok daha güzelmiş. Size daha önce arkadaşça davranmadığım için özür dilerim.” Tavşan gülümsemiş. “Önemli değil Pako hem arkadaş olmak için geç değil,” demiş. Sincap Lori de başını sallamış. “Oyun oynamayı da birlikte çalışmayı da sana öğretebiliriz.”

O günden sonra Pako değişmiş. Artık sabahları tek başına dolaşmak yerine arkadaşlarını ziyaret edermiş. Tavşanla oyunlar oynar, sincaba fındık toplarken yardım edermiş. Ve Pako sonunda anlamış ki gerçek mutluluk yalnız güçlü olmakta değil, dostlarla birlikte olmaktaymış.

Daha fazla uzun masal okumak isterseniz Uzun Masallar kategorimizi inceleyebilirsiniz. Okurken keyif almanız ve bu masalı beğenmeniz bizim için büyük bir mutluluk olacaktır.