Buzdan Kalbin Çözülüş Masalı

Masalın Özeti: Bu masal, kırıldığı için kalbini buzla kapatan küçük bir kutup tilkisinin affetmeyi öğrenmesini anlatır. Çocuklara, duygularını saklamanın değil paylaşmanın iyileştirici olduğunu; affetmenin hem karşı tarafı hem de insanın kendisini özgürleştirdiğini öğretir.

Bir varmış bir yokmuş… Evvel zaman içinde kalbur saman içinde uzak diyarlarda, karların hiç erimediği bir yerde, küçük bir kutup kasabası varmış. Bu kasabada herkes birbirini tanır, birlikte oynar, birlikte öğrenirmiş. Fakat bu kasabada yaşayan minik bir kutup tilkisi varmış ki, kalbi zamanla buz tutmuş. Bu tilkinin adı Lina imiş.

Lina eskiden neşeli, oyunlar kuran, herkesi güldüren bir yavruymuş. En yakın arkadaşı ise minik bir kar tavşanı olan Mimo’ymuş. İkisi birlikte kar kaleleri yapar, buz üstünde kayar, kuzey ışıklarını izlerlermiş. Ama bir gün, tilki Lina büyük bir emekle yaptığı kar sarayını Mimo’nun dikkatsizce yıkmasıyla çok üzülmüş. Mimo aslında bilmeden çarpmış, fakat Lina bunu umursamazlık sanmış. O günden sonra kalbinde bir kırgınlık büyümeye başlamış. “Bir daha kimseye güvenmeyeceğim,” demiş kendi kendine. O kırgınlık, sanki göğsünün içinde küçük bir buz parçasına dönüşmüş. Lina konuşmamaya, oyunlara katılmamaya başlamış. Gülümsemek yerine sessizce uzaklaşır olmuş. Zamanla o küçük buz parçası büyümüş, kalbinin etrafını sarmış. Kasaba halkı bunu fark etmiş. En bilge kişi olan yaşlı baykuş Arven, Lina’yı bir akşam yanına çağırmış. “Kalbin üşüyor mu, küçük tilki?” diye sormuş. Lina başını çevirmiş. “Hayır,” demiş. Ama sesi titremiş. Arven gökyüzünü göstermiş. Kuzey ışıkları dans ediyormuş. “Bak,” demiş, “Gökyüzü bile değişir. Gece olur, sabah olur. Kar yağar, sonra diner. Değişmek doğanın parçasıdır. Peki kalpler neden değişmesin?” Diye sormuş. Lina sessiz kalmış. O sırada tavşan Mimo yavaşça yaklaşmış. Gözleri dolu doluymuş. “Lina, o gün sarayını bilerek yıkmadım. Çok üzgünüm. Sana yardım etmek istemiştim.” Lina’nın içindeki buz biraz çatlamış. Ama hala sertmiş. Arven yumuşak bir sesle konuşmuş: “Affetmek, yapılanı unutmak değildir. Affetmek, kalbindeki yükü bırakmaktır.” Lina ilk kez düşündü: Bu kırgınlık en çok kime zarar veriyordu? Kendine… Bir adım atmış. “Ben de çok kırıldım,” demiş dürüstçe. “Ama kalbimin hep böyle soğuk kalmasını istemiyorum.” Mimo yaklaşmış. “Birlikte yeni bir saray yapalım mı?” demiş. İşte o anda Lina’nın kalbindeki buz erimeye başlamış. Sıcacık bir şey yayılmış göğsüne. Gözlerinden akan birkaç damla yaş, karın üstüne düşmüş ama içini hafifletmiş.

Ertesi gün iki arkadaş, eskisinden daha büyük bir kar sarayı yapmışlar. Lina artık şunu öğrenmiş: Kırılmak doğalmış. Ama kalbi buzla kaplamak çözüm değilmiş. Affetmek cesaret istermiş. Ve değişmek, insanı küçültmez; büyütürmüş. O günden sonra Lina’nın kalbi artık buzdan değilmiş. Bazen üşürmüş, bazen kırılırmış. Ama artık eriyebileceğini bilirmiş. Ve masal burada bitmiş, ama affetmenin sıcaklığı her yerde sürüp gitmiş…

Daha fazla uzun masal okumak isterseniz Uzun Masallar kategorimizi inceleyebilirsiniz. Okurken keyif almanız ve bu masalı beğenmeniz bizim için büyük bir mutluluk olacaktır.