Çilek Kokulu Orman Masalı

Masalın Açıklaması: Bu masal, çocuklara paylaşmanın mutluluğu artırdığını, bencilliğin ise insanı yalnızlaştırabileceğini anlatır.

Bir varmış bir yokmuş, evvel zaman içinde kalbur saman içinde yemyeşil tepelerin ardında, sabahları kuş cıvıltılarıyla uyanan, akşamları yıldız ışıklarıyla parlayan bir orman varmış. Bu ormana herkes Çilek Kokulu Orman dermiş. Çünkü ilkbahar geldiğinde ormanın dört bir yanını mis gibi çilek kokusu sararmış. Bu ormanda minik bir ayı yaşarmış. Bu ayının adı Balımmış. Balım çilekleri çok severmiş. Hele ki güneşte kızarmış, mis gibi kokan çilekleri görünce gözleri ışıl ışıl olurmuş.

Bir sabah Balım, ormanın en güzel yerinde kocaman bir çilek tarlası keşfetmiş. Çilekler o kadar çokmuş ki toprağın üzeri kırmızı bir örtüyle kaplanmış gibi görünüyormuş. Balım heyecanla zıplamış. “Bu kadar çilek bana yeter de artar!” demiş kendi kendine. Sepetini doldurmuş, doldurmuş, doldurmuş… Ama o sırada yanından geçen minik tavşan Pıtırcık, çileklere özlemle bakmış. “Ne güzel çilekler…” diye iç geçirmiş. Balım bir an durmuş ama sonra sepetini sıkıca tutmuş. “Ben buldum, hepsi benim,” diye düşünmüş. Az ileride kirpi Diken de çilekleri görünce yaklaşmış. “Bir tane alabilir miyim?” diye sormuş nazikçe. Balım başını iki yana sallamış. “Üzgünüm, sana çilek verirsem bana yetmez,” demiş. O gün Balım çilekleri kimseyle paylaşmamış. Sepetini evine götürmüş. Fakat çilekler o kadar çokmuş ki hepsini bitirememiş. Ertesi sabah bazıları yumuşamış, bazıları ezilmiş, bazıları da tadını kaybetmiş. Balım üzülmüş. “Keşke hepsi taze kalsaydı…” diye mırıldanmış. Tam o sırada dışarıdan kahkahalar duyulmuş. Pıtırcık, Diken ve diğer hayvanlar birlikte oyun oynuyorlarmış. Ellerinde birkaç çilek varmış. Az olsa da çilekleri birbirleriyle paylaşıyorlarmış. Balım pencereden bakarken kalbinde bir sızı hissetmiş. “Benim çok çileğim var ama yanımda kimse yok,” diye düşünmüş. O an bir şey anlamış. Çileklerin kokusu paylaşınca daha güzel oluyormuş sanki. Hemen sepetini almış, kalan çilekleri toplamış ve arkadaşlarının yanına gitmiş. “Ben… bunları sizinle paylaşmak istiyorum,” demiş utangaçça. “Birlikte yiyelim mi?” Pıtırcık gülümsemiş. “Elbette!” demiş. Diken sevinçle zıplamış. “Paylaşınca daha tatlı olur,” demiş. Hepsi birlikte çilekleri yemişler. Hepsi doymaktan çok gülmeye önem vermiş. O gün ormanda sadece çilek kokusu değil, dostluk kokusu da yayılmış.

Balım o günden sonra ne bulsa paylaşır olmuş. Çünkü öğrenmiş ki; çok şeye sahip olmak değil, sahip olduklarını paylaşmak mutluluk getirirmiş. Ve Çilek Kokulu Orman’da çilekler her bahar yeniden açarmış. Ama en güzel şey çileklerin tadı değil, birlikte yenildiğindeki neşeymiş. Gökten üç elma düşmüş; Biri paylaşanlara, Biri dostluğun kıymetini bilenlere, Biri de bu masalı dinleyen güzel yüreklere düşmüş. Masal da burada bitmiş.

Daha fazla uzun masal okumak isterseniz Uzun Masallar kategorimizi inceleyebilirsiniz. Okurken keyif almanız ve bu masalı beğenmeniz bizim için büyük bir mutluluk olacaktır.