Balonunu Kaybeden Çocuk Hikayesi

Hikayenin Açıklaması: Bu hikaye, çocuklara üzülmenin doğal ve sağlıklı bir duygu olduğunu, kayıplarla baş etmenin zaman aldığını ve duyguları paylaşmanın iyileştirici olduğunu anlatmak amacıyla yazılmıştır.

Bir zamanlar gökyüzünün pamuk bulutlarla süslendiği küçük bir kasabada, Mert adında bir çocuk yaşarmış. Mert’in en sevdiği şey rengarenk balonlarmış. Hele ki kırmızı balonları görünce gözleri ışıl ışıl olurmuş.

Bir gün kasabaya bir panayır gelmiş. Her yer cıvıl cıvılmış. Şeker kokuları havaya karışmış, dönme dolap gökyüzüne doğru uzanmış. Mert’in babası ona kocaman, parlak kırmızı bir balon almış. Balon öyle güzelmiş ki sanki küçük bir güneş parçasıymış. Mert balonun ipini sıkıca tutmuş. “Hiç bırakmayacağım,” demiş. Parkta koşmuş, gülmüş, balonunu gökyüzüne doğru uzatmış. Ama bir anlık dalgınlık olmuş. Rüzgar hafifçe esmiş. Mert’in parmakları gevşemiş. Ve balon… yavaş yavaş, usul usul gökyüzüne doğru yükselmiş. “Mert balonunun ipini kaçırmış.” Balon yükseldikçe Mert’in kalbi küçülmüş sanki. “Dur!” diye bağırmış ama balon onu duymamış. Gökyüzünde küçücük bir noktaya dönüşmüş. Mert’in gözleri dolmuş. Dizlerinin üzerine çökmüş. “En sevdiğim balonum…” diye hıçkırmış. Annesi yanına gelmiş, saçlarını okşamış. “Üzülmen çok normal,” demiş sakince. “Bazen sevdiğimiz şeyler elimizden kayıp gidebilir.” Mert o gün hiç konuşmamış. Eve döndüklerinde Mert odasına geçmiş, pencereden gökyüzüne bakmış. Kırmızı balon artık görünmüyormuş. Ertesi sabah Mert parkta tek başına otururken yanına yaşlı bir amca gelmiş. Elinde mavi bir balon varmış. “Balonun uçmuş galiba,” demiş gülümseyerek. Mert başını sallamış. “Evet, çok üzüldüm.” Yaşlı amca bankın yanına oturmuş. “Ben de küçükken sarı bir uçurtmamı kaybettim,” demiş. “O gün çok ağladım. Ama sonra anladım ki üzüntü, kalbimizin sevdiğini gösterirmiş.” Mert şaşırmış. “Yani üzülmek kötü değil mi?” “Hayır,” demiş amca. “Üzülmek kalbimizin konuşma şekli. Onu dinlersek büyürüz.” O sırada rüzgar hafifçe esmiş. Parktaki ağaçların yaprakları hışırdamış. Mert derin bir nefes almış. Gökyüzüne bakmış. Balonu artık yokmuş ama anısı kalbindeymiş. Bir süre sonra parkta oynayan küçük bir çocuk yere düşmüş ve ağlamaya başlamış. Mert hemen yanına gitmiş. “Benim de balonum uçmuştu,” demiş. “Çok üzülmüştüm ama sonra geçiyor.” Küçük çocuk gözyaşlarını silmiş. “Gerçekten mi?” demiş. “Gerçekten” demiş Mert.

O an Mert fark etmiş ki üzüntüsü biraz hafiflemiş. Çünkü duygusunu paylaşmış. Üzüntü paylaşıldıkça küçülüyormuş sanki. Günler geçmiş. Mert yeni bir balon almış. Ama artık ipini daha dikkatli tutuyormuş. Yine de biliyormuş ki bazen hayat rüzgar estirirmiş. Ve bir şeyler uçup gidermiş. Ama öğrenmiş ki, üzüntü gelir, kalbe dokunur, sonra yavaşça geçermiş. Yerine sabır ve güç bırakırmış.

Daha fazla Hikaye okumak isterseniz Hikayeler kategorimizi inceleyebilirsiniz. Okurken keyif almanız ve bu masalı beğenmeniz bizim için büyük bir mutluluk olacaktır.