Karanlıktan Korkan Tilki Masalı

Masalın Özeti: Bu masal, çocuklara gece korkusunun doğal olduğunu, ancak bilinmeyeni tanıdıkça korkunun yok olacağını anlatır. Duygusal güven, cesaret ve farkındalık temalarını anlatmak amacıyla yazılmıştır.

Bir varmış bir yokmuş, evvel zaman içinde kalbur saman içinde güneşin ısıttığı, ağaçların rüzgarla konuştuğu büyük bir orman varmış. Bu ormanda minik bir tilki yaşarmış. Bu tilkinin adı Pofurmuş. Pofur’un turuncu tüyleri pamuk gibi yumuşakmış ama kalbi geceleri biraz korkak olurmuş. Pofur gündüzleri çok neşeliymiş. Kelebeklerin peşinden koşar, yaprakların arasında saklambaç oynar, dere kenarında taş sektirirmiş. Fakat akşam olup da gökyüzü laciverte dönünce içini bir huzursuzluk kaplarmış. “Ya karanlıkta bir ses duyarsam? Ya gölgeler büyürse?” diye düşünürmüş. Annesi her gece onu yosunlarla kaplı yumuşacık yuvasına yatırırmış. “Gece dinlenme zamanıdır Pofur, ay gökyüzünü korur, yıldızlar nöbet tutar. O yüzden rahatça uyuyabilirsin” Demiş. Ama Pofur gözlerini kapattığında rüzgarın uğultusu ona dev bir canavar gibi gelirmiş. Baykuşun “huuu” sesi tüm odasında yankılanıyormuş bu yüzden uykusu bir türlü gelmezmiş.

Bir gece yine yatağında dönüp dururken dışarıdan minik bir hışırtı gelmiş. Pofur korkmuş ama merak da etmiş. Yavaşça yuvanın kapısından bakmış. Çalıların arasında küçük bir ışık parlıyormuş. “Bu da ney?” diye fısıldamış. Cesaretini toplamış ve annesinin hemen arkasından usulca dışarı çıkmış. Çalılığın arasında minik bir ateş böceği varmış. Küçücük ışığıyla karanlığı aydınlatıyormuş. Ateş böceği kanat çırpmış. “Ben geceyi severim, çünkü ışığım en çok o zaman görünür.” demiş. Pofur şaşırmış. “Gece korkutucu değil mi?” diye sormuş. Ateş böceği gülümseyerek “Karanlık her şeyi saklamaz, bazen güzellikleri daha belirgin yapar.” Demiş. O sırada yukarıdan baykuşun sesi gelmiş. Ama bu kez Pofur dikkatle dinlemiş. Ses korkutucu değilmiş; sanki ormana ninni söylüyormuş. Rüzgar ağaçların yapraklarını sallamış ama sanki fısıldar gibiymiş. Pofur gökyüzüne bakmış. Ay kocaman ve parlakmış. Yıldızlar pırıl pırılmış. “Gece aslında uyuyan bir dünya değil, sadece başka bir yüzünü gösteriyor.” diye düşünmüş. Annesi yanına gelmiş. “Bak,” demiş yumuşakça, “korku bazen bilmediğimiz şeylerden gelir. Tanıyınca küçülür.” Pofur o gece ilk kez yıldızları sayarak uyumayı denemiş. Baykuşun sesini dinlemiş, rüzgarın melodisini fark etmiş. Kalbi yavaşlamış. Göz kapakları ağırlaşmış. Ve o gece Pofur mışıl mışıl uyumuş.

Ertesi akşam karanlık çöktüğünde artık eskisi kadar korkmamış. Hatta ateş böceğini görmek için heyecanlanmış. Geceyi düşman değil, dost gibi görmeye başlamış. Zamanla Pofur, ormandaki diğer yavru hayvanlara da geceyi anlatır olmuş. “Gece korkulacak bir şey değil, sadece sessizce parlayan bir masal.” Ve ormanda geceler artık Pofur için huzur zamanı olmuş. Masal da burada bitmiş.

Daha fazla uzun masal okumak isterseniz Uzun Masallar kategorimizi inceleyebilirsiniz. Okurken keyif almanız ve bu masalı beğenmeniz bizim için büyük bir mutluluk olacaktır.