Orman Korosu Masalı

Masalın Açıklaması: Bu masal, birlikte çalışmanın, farklılıkları kabul etmenin ve uyum içinde hareket etmenin önemini öğretir. Herkesin sesi farklı olsa da, birlikte olunca ortaya çok daha güzel şeyler çıkabileceğini anlatır.

Bir varmış bir yokmuş, evvel zaman içinde kalbur saman içinde rengarenk çiçeklerle dolu, kuş cıvıltılarının hiç eksik olmadığı bir ormanda birbirinden farklı hayvanlar yaşarmış. Bu ormanda en dikkat çeken şey, herkesin kendine özgü bir sesi olmasıymış. Ama ne yazık ki bu sesler çoğu zaman bir araya gelmez, herkes kendi başına şarkı söylermiş.

Bir gün, neşeli mi neşeli bir bülbül olan Lila, aklına parlak bir fikir getirmiş: “Neden hep birlikte şarkı söylemiyoruz?” diye düşünmüş. Lila hemen arkadaşlarını toplamış: kalın sesiyle tanınan ayı Bobo, tiz sesiyle dikkat çeken tavşan Mimi, ritim tutmayı seven ağaçkakan TıkTık ve yumuşak sesiyle şarkı söyleyen kaplumbağa Tofi. Lila heyecanla konuşmuş: “Hepimizin sesi farklı ama birlikte şarkı söylersek harika bir koro olabiliriz!” Demiş. Fakat herkes aynı fikirde değilmiş. Ayı Bobo homurdanmış: “Benim sesim çok kalın, sizinle uyum sağlayamam.” Demiş. Tavşan Mimi çekinmiş: “Benim sesim çok ince, kimse beğenmez ki…” Diye eklemiş. Kaplumbağa Tofi ise yavaşça konuşmuş: “Ben çok yavaşım, ritmi kaçırırım.” Lila gülümsemiş:
“İşte bu yüzden birlikte olmalıyız! Her birimizin sesi bu koroyu özel yapacak.” Ertesi gün denemeye başlamışlar. İlk başta her şey biraz karışıkmış. Bobo çok yüksek sesle söylemiş, Mimi çok hızlı başlamış, Tofi ise geriden gelmiş. TıkTık da ritmi karıştırmış. Herkes biraz moralini kaybetmiş ama Lila pes etmemiş: “Unutmayın, öğrenmek zaman ister. Birbirimizi dinlersek başarabiliriz.” Demiş. Bu sözler herkese umut vermiş. Sonra birlikte çalışmaya başlamışlar. Bobo sesini biraz yumuşatmış, Mimi biraz daha dikkatli dinlemiş, Tofi ritmi takip etmeye çalışmış. TıkTık ise herkese uygun bir tempo bulmuş. Günler geçtikçe sesleri uyum içinde birleşmeye başlamış. Artık herkes birbirini dinliyor ve birlikte hareket ediyormuş.

Sonunda büyük gün gelmiş! Ormandaki tüm hayvanlar toplanmış. Lila ve arkadaşları sahneye çıkmış. Önce biraz heyecanlanmışlar ama sonra birbirlerine bakıp gülümsemişler. Ve şarkı başlamış… Bobo’nun güçlü sesi, Mimi’nin neşeli sesiyle birleşmiş. Tofi’nin yumuşak sesi araya huzur katmış. TıkTık’ın ritmi hepsini bir arada tutmuş. Lila’nın melodisi ise tüm şarkıyı büyülü hale getirmiş. Şarkı bittiğinde orman alkışlarla çınlamış! O günden sonra herkes anlamış ki, farklı olmak bir eksiklik değil, tam tersine birlikte olunca en büyük zenginlikmiş. Ve ormanın şarkı korosu, her gün daha güzel şarkılar söylemeye devam etmiş. Masal da burada bitmiş.

Daha fazla uzun masal okumak isterseniz Uzun Masallar kategorimizi inceleyebilirsiniz. Okurken keyif almanız ve bu masalı beğenmeniz bizim için büyük bir mutluluk olacaktır.